Jarenlang was Tim de Wit buitenlandcorrespondent, maar sinds deze maand vormt hij met Jeroen Pauw het vaste presentatieduo van ‘Pauw & De Wit’. Hij is nu verantwoordelijk voor een talkshow die zijn eigen naam draagt. ‘Ik heb geleerd in het diepe te springen.’

Als jonge journalist vertrok je naar Zuid-Afrika om daar correspondent te worden. Hoe was dat?

“Ik was 27. Als ik alles van tevoren had geweten, was ik er misschien nooit aan begonnen. Het was één groot avontuur. Ik wilde graag naar het buitenland, maar ik had bijna geen spaargeld en weinig opdrachtgevers. Het was spannend of het zou lukken. Mijn ouders hebben me altijd verteld ‘Als je iets wilt bereiken, moet je daar hard voor werken en er alles voor doen.’ Mijn houding was: laat ik het gewoon proberen. Het is een instelling die me tot vandaag helpt. Wat is nu het ergste dat kan gebeuren? Lukte het niet in Zuid-Afrika, kon ik toch gewoon na een halfjaar het vliegtuig naar huis nemen en een baan zoeken? En als blijkt dat Pauw & De Wit toch niet bij me past, ga ik gewoon iets anders doen. Ik heb genoeg andere journalistieke ervaring en ben niet afhankelijk van het presenteren. Dat geeft rust. Ik heb geleerd in het diepe te springen. Tot nu toe gaat dat altijd goed.”

Je bent veertien jaar buitenlandcorrespondent geweest. Kostte het je moeite om weer te aarden in Nederland?

“Gek genoeg is Nederland altijd mijn thuis geweest. Ik wist dat ik uiteindelijk toch hier wilde wonen; bij mijn vrienden en familie. Hoe heerlijk het ook was in Zuid-Afrika met dat klimaat en die natuur, in Berlijn met al z’n geschiedenis of in Londen, waar op cultureel en sportief gebied van alles te beleven is. Het correspondentschap kostte veel energie, dat voelde ik vooral in Londen. Had ik op zondag iets gepland met vrienden, belde Nieuwsuur me ’s ochtends uit bed om te vragen of ik een item over de Brexit kon maken voor die avond. Kon ik alles afzeggen. Het was mooi geweest. Ik ben nog steeds veel met werk bezig, maar op een andere manier. In de weekenden hoef ik niet meer bang te zijn dat mijn telefoon voortdurend gaat.”

Door ‘Pauw & De Wit’ word je een van de belangrijkste Nederlandse tv-presentatoren. Is er sprake van een uitgestippelde carrièreplanning?

“Het was beslist geen vooropgezet plan. Eenmaal terug in Nederland moest ik mezelf echt opnieuw uitvinden, want iedereen kende me als correspondent. Dat was best spannend. Ik was in Londen al begonnen met de podcast Europa draait door en beleefde daaraan veel plezier. Ik wilde proberen om daarmee de kant van de radio op te gaan. Tot mijn grote vreugde kon ik bij Bureau buitenland terecht, wat aansloot bij mijn interesse. Omdat ik als tafelgast in talkshows regelmatig over Engeland mocht praten, nodigde BNNVARA me uit voor een screentest als invaller van Bar laat. Ik had geen idee of dat bij me zou passen. Gewoon proberen, dacht ik weer. Tot mijn eigen verbazing werd ik uitgekozen. Ik wist: nu wordt het serieus. Ik vond het echt leuk om aan zo’n tafel te zitten en die gesprekken te leiden over Trump, de oorlog in Gaza en de Nederlandse politiek. Alles kwam daar samen. En nu dus dit.” 

Het hele interview leest u in KRO Magazine 36. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Bram de Graaf

Als Nederlands eerste vrouwelijke voetbalcommentator is Suse van Kleef pionier in een mannenwereld. Ze werkt hard, legt kritiek naast zich neer en geniet ondertussen van de sport. ‘Ik wil niet achterover gaan leunen.’

Wat wilde je als kind worden?

“Voetballer of journalist. Maar dat was op een leeftijd dat ik nog dacht dat meisjes ook professioneel konden voetballen. Een paar jaar later speelde ik in het Nederlands jeugdelftal en met een meidenteam in de jongenscompetitie. We speelden ook in de meisjesbeker. Niet vanwege de competitie, want daar wonnen we regelmatig met 20-0. Maar wel omdat de finale op De Toekomst werd gespeeld. Dat vonden wij helemaal te gek, omdat de voetballers van Ajax daar trainden. Eigenlijk best tragisch, dat we daar al blij mee waren. Moet je nagaan hoever dat doel om zelf prof te worden buiten beeld was.”

Was je maar tien jaar later geboren?

“Zo voel ik dat helemaal niet. Ik vind het heel mooi dat die kansen er nu wel zijn. En ik ben nog steeds ontroerd als ik in een vol stadion kom waar het Nederlands elftal speelt en kinderen shirts dragen met de namen van Miedema of Martens. Het is mooi dat er vrouwen van mijn generatie wel hebben doorgezet. Dat ze zijn doorgegaan, Europees kampioen zijn geworden, wegbereider zijn geweest en de wereld een beetje veranderd hebben.”

Jij bent de eerste vrouwelijke voetbalcommentator. Voel je jezelf ook wegbereider?

“Dat was een reden om het te doen. Ik vind het belangrijk dat meisjes zien dat dit ook iets voor hen is. Het was geen logische keuze na mijn correspondentschap en het had een afbreukrisico. Ik vond ook niet dat ik het per se moest doen, maar wel dat iemand dat glazen plafond moest doorbreken. Ze kwamen bij mij uit omdat ik ervaring op radio en tv heb, iets weet van voetbal en sterk genoeg in mijn schoenen sta om negatieve reacties naast me neer te leggen.”

Het hele interview leest u in KRO Magazine 34/35. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Maarten van der Meer

Geheimen van Flevoland Voor een fijne zomer hoef je echt niet naar het buitenland. Nederland is prachtig en dichtbij. In deze rubriek tippen verslaggevers en programmamakers van regionale omroepen de mooiste plekjes in hun regio. Deze week: Odeke de Jong van Omroep Flevoland deelt pareltjes uit Flevoland.

Cultuur: Twee eilanden

“In de Noordoostpolder zijn twee voormalige Zuiderzee-eilanden op een dag te bezoeken. Het eiland Schokland is in 1859 ontruimd, en heeft een tragische geschiedenis. Voor wie zijn ogen dichtdoet, klinkt het ruisen van de bomen als het klotsen van het zeewater lang, lang geleden. Er is een prachtig museum dat de geschiedenis van het eiland vertelt, van prehistorie tot ontruiming. Op Urk raad ik een ginkiestocht aan, een wandeling met een gids door de nauwe steegjes. Ga op een dag dat de visafslag open is en de vuurtoren beklommen mag worden. Waarschuwing: kom niet op zondag. Hier geldt absolute zondagsrust.”

Natuur: Zeearenden

“Ga vooral met een boswachter op pad in de Oostvaardersplassen tussen Almere en Lelystad. Daar zijn onder meer zeearenden te spotten die vanwege hun spanwijdte ook wel ‘vliegende deuren’ worden genoemd. In het voorjaar zijn er zo’n twintig in het gebied, die allemaal op zoek zijn naar een partner. Een datingplek voor zeearenden. Maar er is meer natuur. Natuurpark Lelystad heeft een wandelroute langs allerlei dieren zoals elanden, wisenten en przewalskipaarden. Veelal bedreigde dieren, en via het fokprogramma worden de Lelystadse exemplaren in heel Europa uitgezet.”

Strand: Wellerwaard

“Ik snap nooit waarom mensen in de file gaan staan voor een overbevolkt Zandvoort of Scheveningen. Hier in Flevoland hebben we tientallen kilometers strand. Het is er ook vrij rustig, al hebben de Duitsers het inmiddels wel ontdekt. Voor die stranden moet je aan de kant van de randmeren met de Veluwe zijn. Daarnaast zijn er tal van binnenmeertjes met stranden. Bijvoorbeeld de Wellerwaard bij Emmeloord.

Het hele artikel leest u in KRO Magazine 32/33. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Terwijl de wereld wankelt, is klein geluk vaak dichterbij dan gedacht. Deze zomer staan we stil bij die kleine momentjes van verrukking en plezier. Deel 5: wat maakt Peggy Vrijens gelukkig?

Waar moet een vakantie voor jou aan voldoen?

“Samen zijn met de mensen van wie ik houd. Beetje lummelen, zon en dat het ontspannen is. We wilden eerst naar Canada gaan, maar hebben dat plan toch maar afgeblazen. Ik draai deze zomer voor Woeste grond en kan maar twee weken weg. Als de opnames klaar zijn, start ik meteen met een theatertournee. Twee weken door Canada crossen werd te omslachtig. We willen ook iets van het land zien, wat zou betekenen dat we alleen maar onderweg zouden zijn. De ouders van mijn vriend hebben een fantastisch huis in Frankrijk. Het leek ons een beter idee om met z’n allen daarheen te gaan.”

Wat maakt die plek zo fijn?

“De tuin is gigantisch, we zetten een zwembad op zodat de kinderen lekker kunnen zwemmen. We maken een wandeling, of gaan kajakken op het meer in de buurt. Gewoon lekker zíjn, vooral dat. Naarmate ik ouder word, heb ik meer behoefte aan stilstaan en niets doen. Of nou ja, je zult me niet zo snel de hele dag op een bedje in de zon vinden, maar ik kan me helemaal verliezen in het maaien van het gras. Er is zo’n trekker waar je op kunt zitten om van die groene banen te maaien. Of de rotte hortensia’s eruit knippen, onkruid wieden in de moestuin, allemaal dingen waardoor mijn drukke hoofd tot rust komt. De geur van gras, het geluid van de vogels, de aarde tussen mijn vingers… zalig. O ja, én broodbakken, dat ga ik ook doen.”

Vertel…

“Het is een oud Frans huis, helemaal opgeknapt. Met dikke muren, een grote keuken en in elke kamer een haard. Als ik daar ben, ga ik bakken. Brood is enorm bewerkelijk: kneden, anderhalf uur laten staan, weer kneden, weer laten staan… ik ben er de hele dag mee bezig. Dat brood eten we vervolgens in één avond op, maar de volgende dag doe ik het gewoon opnieuw. Bezig zijn met de primaire dingen, een soort eenvoudig leven, dat is zomers geluk.”

Hoe houd je dat gevoel vast als je weer terug bent in Nederland?

“Dan gaat alles weer gewoon door natuurlijk, maar dat zomerse geluk blijft wel bij me. Ik houd van de zomer, lééf voor de zomer. Ik ben opgegroeid in Maastricht, waar je een liedje hebt ‘Wat is ’t laeve sjoen es de zon sjeint.’ (‘Wat is het leven mooi als de zon schijnt’). Dat is ook echt zo: alles is leuker als de zon schijnt. Iedereen is vrolijker, iedereen gaat naar buiten, waardoor je veel meer mensen tegenkomt. Ik woon in een heel leuke straat met brede stoepen en picknicktafels. Als ik thuis werk, ga ik daar vaak zitten. Tijdens de lunch schuiven er buren aan en eten we met z’n allen. Zoveel fijner dan wanneer we allemaal binnen zitten met de kachel aan. Omdat ik ‘s zomers de dagen intenser beleef, kan ik er meer van genieten. Laatst was het een mooie dag waarop ik vrij was; toen zijn mijn dochter en ik lekker naar het strand gegaan. De zee, een beetje rondscharrelen, het zand tussen je tenen, loomheid en vrijheid.”

Het hele interview leest u in KRO Magazine 32/33. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Deborah Ligtenberg