X
cropped-Logo-KRO-Magazine
zondag 05 april 2026
http://cropped-Logo-KRO-Magazine

DigiGids: Onze man in Teheran en The Bay

KRO Magazine zet in iedere editie de beste online kijktips op een rijtje, met soms ook nog een mooie podcast. Dit is de oogst van week 13+14:

Seizoen 5 van politieserie The Bay

Agent Jenn Townsend (Marsha Thomason) werkt in Morecambe Bay, een economisch achtergesteld gebied in het noorden van Engeland. Daar vormt ze de schakel tussen de politie en gezinnen die betrokken zijn geraakt bij ernstige incidenten of misdrijven. In het vijfde seizoen van de Britse misdaadserie The Bay gaat Jenn na het overlijden van haar vader weer aan het werk. De recherche onderzoekt de dood van Hannah Dawson, een jonge vrouw met psychologische problemen wier lichaam is aangetroffen in een sluis. Hannahs vriend Cal is nergens te vinden. Vanaf 2 april is het volledige vijfde seizoen te zien op NPO Plus.

Een gewaagde, geweldige reis

David (Colin Farrell) is op weg naar de bruiloft van een vriend. De enige beschikbare huurauto is een oud model met een heel merkwaardig navigatiesysteem. Op het feest maakt hij kennis met Sarah (Margot Robbie) en na afloop blijft Davids autonavigatie hem terugsturen in haar richting. Als beiden in de auto zitten, stelt deze voor om te vertrekken op een ‘grote gewaagde geweldige reis’. Daarbij beleven David en Sarah belangrijke momenten uit hun leven opnieuw. A Big Bold Beautiful Journey gaat niet heel diep, maar is een prachtig vormgegeven romantische fantasie om even bij weg te dromen. Vanaf 31 maart op Netflix.

Thomas Erdbrink in Teheran

Thomas Erdbrink reisde de liefde achterna en belandde kort na 2000 in Iran. Als een van de weinige westerse journalisten in het gesloten land leverde hij bijdragen voor internationale media, waaronder de publieke omroep. In Onze man in Teheran gaf hij een uniek en genuanceerd beeld van de islamitische republiek en liet hij kijkers kennismaken met de inwoners. Ook stond hij stil bij het repressieve overheidsapparaat, de positie van de vrouw en het voortdurend broeiende ongenoegen onder de burgers. De bekroonde documentaireserie kreeg diverse prijzen, waaronder de Zilveren Nipkowschijf.

Dit en meer leest u in KRO Magazine 13+14. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden. Een vraag? Mail naar digigids@kromagazine.nl.

Roxeanne Hazes: ‘Ik ben een liever mens geworden’

In de zestiende editie van The Passion, donderdag in Dwingeloo, is Roxeanne Hazes te zien als Maria. Een rol die haar raakt, want het Paasverhaal biedt haar al jaren steun. ‘Misschien word ik emotioneel. Dat geeft niet, het ís ook emotioneel.’

Wat dacht je toen je werd gevraagd voor de rol van Maria in ‘The Passion’?

“Dat vond ik geweldig. Ik ben echt enorm fan en kijk trouw elk jaar. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik sinds mijn deelname aan Beste zangers in 2022 al ieder jaar ben gevraagd voor deze rol. Ik zei elke keer nee.”

Waarom?

“Omdat ik mezelf te jong vond. De rol van Maria is live, daar liet ik me volledig door gek maken. Wat best vreemd is, want ik zing veel vaker live op televisie. Zóveel mensen die naar je kijken. Gelovig of niet gelovig, iedereen zit helemaal in het verhaal, erg indrukwekkend. Nou ja, ik durfde het dus gewoon niet aan.”

En waarom zei je nu wel ja?

“Sinds anderhalf jaar zit ik zo goed in mijn vel dat alle beren op de weg waren verdwenen. Nu het zover is, ga ik er helemaal in op. Ik ben al maanden bezig met mijn script en de liedjes. Er komt acteren bij kijken, wat ik echt geweldig vind. Het is gek: nu het eindelijk zover is, voelt het helemaal niet meer zo spannend.”

Het hele artikel leest u in KRO Magazine 13+14. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Deborah Ligtenberg

Column Leo Fijen: Zalig Pasen

Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.

Aan tafel is mijn buurvrouw zenuwachtig. Ze kijkt voortdurend op haar telefoon. Ik vraag haar wat er aan de hand is. ‘Ik wacht op een belletje van mijn dochter, het is spannend’, antwoordt ze. Ik probeer haar op haar gemak te stellen en denk dat ik haar het beste help door niets meer te vragen.

De volgende dag wordt duidelijk waarop ze zat te wachten. We zijn met 30 mensen van onze geloofsgemeenschap uit Maartensdijk in Rome. En op de derde dag reizen we per bus naar het buitenverblijf van de paus, Castel Gandolfo, een uurtje rijden van de Eeuwige Stad. Daar komt het bevrijdende telefoontje. ‘Mijn kleinzoon is geboren, hij is gezond en heet Lucca. Met de moeder, mijn dochter, gaat het goed’, jubelt de buurvrouw van gisteravond het uit. En ze trakteert ons allemaal op een glas prosecco.

Zo is het feest in Castel Gandolfo. We zingen en proosten de kersverse grootmoeder toe. En we vieren dat in de woestijn van de veertig dagen het nieuwe leven het wint van de oorlog, het geweld en de spanningen in de wereld. Daar op het zonnige marktplein van het buitenverblijf van de paus is het al Pasen. Zoals de hele pelgrimage van onze geloofsgemeenschap een Paaservaring is. Want een kerk die op reis gaat, komt tot leven als geloofsgemeenschap. Je leert elkaar beter kennen, je luistert naar het levensverhaal van je buurman of buurvrouw in de kerk en je hebt ook het gevoel dat je zelf meer gezien en gewaardeerd wordt. Je komt thuis bij elkaar en bij God. Of zoals onze pastor het uitdrukte tijdens zijn preek in de crypte onder de Sint-Pieter: geweld van oorlog en haat vermenigvuldigt, liefde deelt. Op bedevaart gaan naar Rome, dat is liefde inademen en delen.

Op het einde van de pelgrimage komt een oudere vrouw naar me toe. Ze vertelt met tranen in haar ogen van haar broer die te jong gestorven is. Tijdens onze bedevaart is zijn zoon vader geworden van een kind, weer een zoon. Die is vernoemd naar grootvader in de hemel. Dood is dan niet meer dood, huilt ze een beetje. Want haar overleden broer is weer tot leven gekomen in zijn kleinzoon. Dat is liefde die deelt, dat is opstaan uit de dood. Zalig Pasen.

Deze column van Leo Fijen staat in KRO Magazine 13+14. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Column Leo Fijen: Zondagmiddag

Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.

Soms zijn er van die momenten dat je niet weet waarom je in beweging komt. Zoals afgelopen zondag toen ik thuis uit het niets zei dat ik even langs wilde bij de oude en wijze man die al een tijd niet in de kerk was geweest.

Hij is een van onze buitenparochianen. Tot voor kort kwam hij op de fiets naar ons toe, iedere zondag op dezelfde plaats achter in de kerk. En voordat de viering begon, rookte hij altijd zijn pijp, zittend op zijn fiets, gehuld in een trainersjas van de plaatselijke voetbalvereniging. Daarom was steeds weer de eerste vraag: hoe heeft je club gespeeld? En dan begon hij een verhaal van clubliefde door alles heen.

Zo’n man is hij, trouw aan zijn club, trouw aan zijn gezin, trouw aan het geloof en onze kerk, trouw ook aan de plaatselijke politiek. Want daar was hij een grootheid, met de langste jaren als raadslid. Rens heet hij, lang van stuk, oud in jaren, wijs geworden door schade en schande, altijd geheel zichzelf en thuis in alle subculturen van onze plaatselijke samenleving.

Mensen als Rens zijn er te weinig in onze tijd. Te vaak leven we in onze eigen bubbels, die van het gezin, de school, de kerk of de sportclub. Maar we zijn niet present in meerdere bubbels tegelijk. Daarom raakt ook het dorp gefragmenteerd, net als de wijk of de buurt in een stad. Rens leefde in meerdere bubbels tegelijk, die van het voetbal, de politiek, de kerk, het dorp en het gezin. Hij bracht cohesie aan in een lokale samenleving die inmiddels vaak op drift is geraakt; hij verbond in zijn unieke persoon vroeger alle bubbels.

Zijn belangrijkste plek was thuis. Daar trof ik hem die zondag aan, in de tuin, met een verband om zijn hoofd. Wit weggetrokken zat hij daar op een stoel, verlangend naar het einde. Toen kwam zijn vrouw naar buiten. “We wilden je net bellen, Rens vroeg naar je, hij wil niet meer, het leven is op”, zei ze. Ik keek opzij en zag een dodelijk vermoeide man die God al vaak gesmeekt heeft om hem te halen. We baden samen een Onze Vader en een Wees Gegroet, hij deelde de hostie met zijn vrouw. En ik dankte God dat ik hierbij mocht zijn.

Deze column van Leo Fijen staat in KRO Magazine 12. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

‘Hij was een rebel’

Tien jaar na zijn dood is de herinnering aan Johan Cruijff nog springlevend. Wat maakt hem zo bijzonder? De documentairereeks Cruijff laat dat zien aan de hand van uniek materiaal uit het familiearchief.

Johan Cruijff is een icoon, een unieke persoonlijkheid. “Dat maakt hem de heilige graal voor documentairemakers”, aldus producent Jaap Schneider. Drie jaar geleden vonden Cruijffs vrouw Danny en zijn kinderen Susila, Chantal en Jordi de tijd rijp voor een documentaire over Johan. Ze wilden zelf in de hand houden wie ze toegang verleenden tot het familiearchief. De keuze viel op Schneider (van de documentaire Dat ene woord: Feyenoord) en James Gay-Rees, die eerder documentaires produceerde over Formule 1-coureur Ayrton Senna, voetballer Diego Maradona en zangeres Amy Winehouse.

Schneider, Gay-Rees en regisseur Sam Blair konden putten uit uniek materiaal. Van stoffige fotoalbums tot zwemdiploma’s; van hypotheekaktes tot vakantievideo’s. Ook vrienden en kennissen droegen materiaal aan, en zelfs bij Spaanse omroepen lag veel materiaal in bewaring. Al dat materiaal schetst een uniek beeld van de voetballer, de trainer en de mens Johan Cruijff.

Jopie

Zo zitten in de vierdelige documentaireserie Cruijff krantenberichten van toen Johan Cruijff een jaar of tien oud was. Zelfs toen wist hij al dat hij veel beter was dan zijn leeftijdgenoten. De mensen om hem heen zagen ook dat hij geen doorsnee voetballer was. Het verbaasde dan ook niemand dat hij al op zeventienjarige leeftijd debuteerde in het eerste elftal van Ajax. Hij scoorde meteen.

Dat succes steeg hem niet naar het hoofd, vertelt sportjournalist Kees Jansma. “Hij wist hoe goed hij was, maar dat snoeverige ontbrak totaal. Terwijl ik bij andere voetballers met minder talent vaak vond dat het wat hun ego betreft wel wat minder kon.” Jansma roemt met name zijn spelinzicht en zijn compleetheid: “Hij was spits en spelmaker tegelijk, Cruijff kon alles en zag alles.”

Het hele artikel leest u in KRO Magazine 12. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Maarten van der Meer

DigiGids: Fallen en NPO Luister

KRO Magazine zet in iedere editie de beste online kijktips op een rijtje, met soms ook nog een mooie podcast. Dit is de oogst van week 12:


De bekendste creatie van Jo Nesbø

Van de Noorse misdaadschrijver Jo Nesbø gingen al meer dan vijftig miljoen boeken over de toonbank. Zijn publiek zal nog eens stevig groeien nu Nesbø’s bekendste personage een eigen serie krijgt op Netflix. In Jo Nesbø’s Detective Hole speelt Tobias Santelmann de rol van de briljante maar geplaagde rechercheur Harry Hole uit Oslo. Het eerste seizoen van de serie is gebaseerd op het boek Marekors, in Nederland uitgegeven als Dodelijk patroon. Hole onderzoekt een reeks schokkende rituele moorden in de Noorse hoofdstad en krijgt het daarbij aan de stok met zijn corrupte collega en aartsrivaal Tom Waaler (Joel Kinnaman). Vanaf 26 maart op Netflix.

Hoe gaat het verder in Fallen?

In de Zweedse misdaadserie Fallen (in eigen land uitgebracht als Sanningen) neemt rechercheur Iris Broman het roer over bij het coldcaseteam van de politie in Malmö. Na het recente verlies van haar man en de spanningen met zus Kattis in het eerste seizoen, begint Broman (Sofia Helin) zich thuis te voelen op haar nieuwe werkplek. In seizoen 2 buigt ze zich over de vondst van een dood lichaam, dat is aangetroffen in de buurt van een landhuis. Tegelijkertijd wordt er aan Bromans stoelpoten gezaagd en dreigt ze haar positie te verliezen. Vanaf 26 maart zijn alle afleveringen van het tweede seizoen te zien op NPO Plus.

Podcasts bij NPO Luister

NPO Luister op het web Sinds enkele jaren zijn alle podcasts van de publieke omroep handig samengebracht in een app voor de smartphone en tablet. Deze gratis app is beschikbaar voor Apple-apparaten (iPhone en iPad) en telefoons en tablets met Android. Omdat het soms handig is om NPO Luister te gebruiken op de laptop of pc ontwikkelde de NPO hiervoor een speciale website. Op npo.nl/luister zijn net als in de app alle ruim achthonderd podcasts van de publieke omroepen te beluisteren. Ook zijn er livestreams van alle radiozenders van de NPO, inclusief de digitale zender NPO Radio 5 en themazenders als NPO Soul & Jazz en NPO Sterren NL.

Dit en meer leest u in KRO Magazine 12. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden. Een vraag? Mail naar digigids@kromagazine.nl.

Marleen de Rooy: ‘Ik wil zaken tot op de bodem uitzoeken’

Marleen de Rooy is politiek verslaggever, maar in haar werk kiest ze geen partij. De nuances uitleggen, dat vindt ze mooi. ‘Het is nooit zwart of wit, elk onderwerp kent meerdere kanten.’

Inmiddels loop je alweer negen jaar in Den Haag rond, als politiek verslaggever en duider. Heb je jouw politieke interesse van huis uit meegekregen?

“Bij ons thuis lagen altijd vier verschillende kranten op de keukentafel, nog steeds trouwens. Mijn ouders zijn ontzettend geïnteresseerd in politiek en maatschappelijke ontwikkelingen. We waren geen lid van een politieke partij. Ik ben zelf ook eerder een beschouwend type, ik vind het vooral interessant te volgen wat er gebeurt. Als ik debatten volg – en dat doe ik veel voor mijn werk – zie ik altijd hoeveel verschillende invalshoeken een bepaald thema heeft. Het is nooit zwart of wit, elk onderwerp kent meerdere kanten. Het is nooit eenvoudig. Deze nuances leg ik graag uit aan een groot publiek.”

Welke persoonlijke eigenschap helpt jou het meest in dit vak?

“Dat is mijn nieuwsgierigheid. Ik hou ervan om zaken tot op de bodem uit te zoeken, me echt ergens in vast te bijten. Ik heb een goede dag als ik een tegel heb gelicht waar allemaal rotzooi onder zit, als ik iets boven heb gehaald dat anders onder de radar was gebleven. Dat is soms heel spannend, maar dit is wat we moeten doen. Een goed voorbeeld is dat het vorige kabinet plannen omtrent de waterkwaliteit door wilde drukken, zodat boeren meer mest uit zouden kunnen rijden. Dat wilde het stilzwijgend doen, terwijl alle specialisten op dit gebied faliekant tegen waren. Op zo’n moment gaat mijn motor echt aan en vind ik dat de rest van de wereld dit moet weten.”

Waar lig jij – op werkgebied – ’s nachts wakker van?

“Ik maak sinds een tijd de podcast De stemming samen met Joost Vullings (EenVandaag). Na de eerste uitzendingen kreeg ik een aantal mails van mensen die, je gelooft het niet, moesten wennen aan het feit dat ik als vrouw de politiek duid. Ik kreeg ook kritiek: ze vonden dat ik te veel lach, dat soort opmerkingen. Dat heb ik echt nooit eerder meegemaakt en ik lag daar wakker van. Ik wil kritiek serieus nemen en niet dat alle luisteraars weglopen. Tegelijkertijd wil ik ook mezelf blijven. Overdag kan ik het prima relativeren, maar ’s nachts kan ik dan wel eens piekeren. Gelukkig krijg ik voornamelijk positieve reacties, maar het zijn toch de negatieve mails die blijven hangen.”

Het hele artikel leest u in KRO Magazine 11. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.


Tekst: Lieneke van der Fluit

Column Leo Fijen: Jurre

Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.

De dag dat hij werd geboren zal ik nooit meer vergeten. Ik liep stage bij het toen nog monumentale Brandpunt en mocht samen met Fons de Poel een wekelijkse column rond het WK voetbal in Italië verzorgen. Mijn vrouw belde me toen ik op de redactie zat; ze moest huilen. Haar zus had een baby gekregen. Hij miste zijn onderarmpjes en een onderbeentje. Hoe zou zijn leven met deze beperkingen worden? Dat moest allemaal blijken in het gezin van mijn schoonzus en zwager.

Er is toen meer gehuild dan goed is voor een mens. Dit zijn van die dagen die nooit meer uit je lichaam en uit je leven verdwijnen, juist omdat deze jongen met de naam van Merijn ons in de jaren daarna allemaal verbaasde met zijn levensmoed.

Ook met grote beperkingen kan een mens dus opstaan in zijn leven, zo weet ik sindsdien. Want hij ging op atletiek, probeerde te voetballen waar dat kon en baande zich lachend een weg door het leven, geholpen door ouders en een broer en zus die er altijd voor hem waren en nieuwe kansen schonken.

Zo ontdekte Merijn ook zijn aanleg voor snowboarden en haalde zelfs de Olympische Spelen voor mensen met een fysieke beperking. Die worden dezer dagen ook weer gehouden, daarom moet ik vaak aan mijn neef denken, niet vanwege de jacht op goud, zilver of brons, want dat was niet voor hem weggelegd. Mijn gedachten zijn vooral bij hem, omdat hij voor mij een voorbeeld van veerkracht, doorzettingsvermogen en pure blijheid is. Als hij lacht, ga je meelachen. Als zijn ogen stralen, doe je meteen mee. Als hij onderuitgaat, weet je dat hij weer zal opstaan.

Nog maar een paar maanden geleden liep hij de halve marathon van Eindhoven. Niemand doet het hem na. En vorige week was er post van hem. Niet de zoveelste cover van het landelijke blad van de Zonnebloem met een stralende Merijn, maar een kaartje om de komst van zijn zoontje aan te kondigen, kind van Melissa en Merijn, nieuw leven geboren uit een bestaan met veel meer kansen dan beperkingen. Een kind als een teken van hoop in een wereld die verscheurd wordt door oorlog en geweld. Die hebben niet het laatste woord, dat is het nieuwe leven van Jurre.

Deze column van Leo Fijen staat in KRO Magazine 11. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

DigiGids: Máxima en De terugreis

KRO Magazine zet in iedere editie de beste online kijktips op een rijtje, met soms ook nog een mooie podcast. Dit is de oogst van week 11:

Emotionele roadtrip in De terugreis

In de nacht van zondag 15 op maandag 16 maart vinden in Hollywood de Oscaruitreikingen plaats. Hoewel het meer dan twintig jaar geleden is dat Nederland bij de genomineerden hoorde, heeft ons land regelmatig een mooie inzending, zoals De terugreis uit 2024. In deze tragikomische roadmovie van Jelle de Jonge rijdt de verbitterde Jaap (Martin van Waardenberg) naar Spanje om afscheid te nemen van een vriend die op sterven ligt. Naast hem in de auto zit zijn vrouw Maartje (Leny Breederveld), die hij langzaam verliest aan dementie. Tijdens de reis groeien ze opnieuw naar elkaar toe.

De zaak-Marianne Vaatstra nu als serie

De moord op Marianne Vaatstra uit 1999 vormde de inspiratie voor Een van ons, de eerste Nederlandse dramaserie voor streamingdienst Canal+. Nu hij ook op Netflix te zien is, kan een groter publiek kennismaken met het misdaaddrama. Na de moord op een zestienjarig meisje valt de verdenking al snel op een bewoner van het lokale asielzoekerscentrum. Het zal dertien jaar duren voordat de ware dader wordt opgespoord. Regisseur Michiel van Erp en scenarist Willem Bosch belichten het onderzoek en de emoties eromheen vanuit verschillende perspectieven en vermijden sensatie. Wel klonk er kritiek, omdat familie Vaatstra niet in het maakproces betrokken was. Vanaf 13 maart op Netflix.

Hoofdstuk 2 van Máxima

Het eerste seizoen van Máxima was een groot succes en werd verkocht aan tientallen andere landen. Het langverwachte vervolg toont het volgende hoofdstuk uit het leven van Máxima Zorreguieta (Delfina Chaves): haar verloving en huwelijk met Willem-Alexander (Martijn Lakemeier), de geboorte van hun dochters en het leven als lid van het koninklijk huis, met alle regels, protocollen en verplichtingen die daarbij horen. Ook drama’s als de aanslag op Koninginnedag in Apeldoorn in 2009 en de dood van prins Friso komen voorbij. Nieuwe gezichten zijn die van Jette van der Meij als Margriet, Claire Bender als Mabel en Abby Hoes als Laurentien. Vanaf 14 maart op Videoland.

Dit en meer leest u in KRO Magazine 11. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden. Een vraag? Mail naar digigids@kromagazine.nl.

Ghislaine Plag: ‘Ik ben minder bang om te vallen’

Naast haar werk als NOS Sport-presentator versterkt Ghislaine Plag sinds januari het team van het journalistieke radioprogramma Pointer. Ze zocht de afgelopen jaren bewust meer afwisseling en ruimte in haar werk. ‘Ik heb ook behoefte aan diepere gesprekken.’

De brasserie die radiomaker en presentatrice Ghislaine Plag heeft uitgekozen voor dit gesprek ligt verscholen in de natuur van de Utrechtse Heuvelrug. “Ik kom hier vaker”, vertelt ze. “Als ik geen zin heb om thuis te werken, zit ik hier met mijn laptop en dan trakteer ik mezelf op een stuk appeltaart.” Ze wijst naar buiten, richting een rij bomen. “Twee minuten die kant oplopen en je bent bij mijn huis. En hierachter staat Huis Doorn, de voormalige woning van keizer Wilhelm II. Dus ik zeg altijd dat we in de achtertuin van de keizer wonen.”

Hoe ben je in deze regio terechtgekomen?

“Ik ben opgegroeid in Hendrik-Ido-Ambacht. In de periode dat ik Netwerk en Rondom tien presenteerde, woonden mijn vriend en ik in het centrum van Rotterdam. Vier avonden per week moest ik na de opnamen vanuit Hilversum terugrijden naar Rotterdam; dat was niet praktisch. We wilden graag naar Utrecht, maar daar was een huis met een tuin onbetaalbaar. Toen zijn we uitgeweken naar deze omgeving en vonden we een heel leuk, karakteristiek oud huis, waar we inmiddels al vijftien jaar wonen. Dat bevalt goed.”

In je werk ben je de laatste paar jaar wat minder honkvast.

“Klopt, en ook dat bevalt me hartstikke goed. Eind 2023 stopte ik met mijn vaste KRO-NCRV-ochtendradioprogramma Spraakmakers. Inhoudelijk veranderde het elke dag, maar het werkritme bleef hetzelfde. Ik merkte steeds meer: dat past niet meer goed bij me. Ik krijg juist energie van afwisseling, van niet precies weten hoe mijn werkweek eruitziet.”

Wanneer diende dat gevoel zich aan?

“Eigenlijk al in 2022, toen ik een sabbatical nam. Ik voelde toen een combinatie van onrust en vermoeidheid. Bovendien was het jaar daarvoor mijn eindredacteur Hans Ganzevoort plotseling overleden. Hij was jarenlang mijn journalistieke kompas en voelde altijd als mijn tweede vader. Ik had nooit echt de ruimte genomen om zijn dood te verwerken. Na mijn sabbatical kwam ik terug bij Spraakmakers, maar dankzij gesprekken met een coach drong tot me door dat ik niet meer genoeg energie uit het programma haalde. Ik had behoefte aan verandering. Toen ik eenmaal besloot te stoppen, gaf dat veel lucht en ruimte. Én angst: oké, en nu? Want ik had geen ander werk.”

Het hele artikel leest u in KRO Magazine 10. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.


Tekst: Ernest Marx

Back to top