Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.

Mijn dorp wordt verscheurd door de discussie over een nieuw opvangcentrum voor asielzoekers. Mijn gemeente wordt aan stukken gereten door polarisatie en harde tegenstellingen. Ieder die mijn dorp als toerist of als winkelend publiek binnenrijdt, struikelt over de borden langs de rand van die mooie weg met pittoreske boerderijen.

Van de ene op de andere dag is er niets schilderachtigs meer over van die eerste aanblik. Waar ik ooit verliefd werd op de dorpsweg, daar wend ik mijn hoofd nu liever af. Ik zie dus met eigen ogen hoe ons land gebukt gaat onder hartverscheurende tegenstellingen, ik ervaar zelfs lijfelijk wat polarisatie met mezelf doet. En ik kan ieder die deze column graag leest geruststellen, op de inspraakavonden van de gemeenteraad heb ik tegen de verdrukking in het woord gevoerd en heb ik gezien hoe mensen die voor de humaniteit opkwamen huilend de raadszaal verlieten.

De discussie over dat nieuwe azc voor driehonderd asielzoekers wordt vertroebeld door onhandige en soms ook niet transparante communicatie door de verantwoordelijke bestuurders. Ik ben er soms echt ziek van en herken mijn eigen dorp niet meer. Want dat dorp wordt gekend door de naam van Sint Maarten.

Overal is dat beeld zichtbaar, op de borden bij het binnenrijden van het dorp, in de raadszaal van de burgerlijke gemeente, op de shirtjes van de plaatselijke voetbalvereniging en als kleurrijk tableau van onze katholieke dorpskerk. En laat daar nu een stembureau zijn voor de verkiezingen van 29 oktober. Sterker nog, het is de best bezochte plek om te stemmen, in de Mantel van Sint Maarten. Want zo heet onze gemeenschapsruimte naast de kerk.

Op woensdag 29 oktober zullen honderden en nog eens honderden dorpsgenoten langs Sint Maarten lopen en hun stem uitbrengen in De Mantel van Sint Maarten. Het is een speling van het lot dat het rode potlood daar gebruikt wordt om te stemmen, op een plek waar alles tot ieder bezoeker uitstraalt: deel wat je kunt delen, maak jezelf kleiner voor de ander, zoek verbinding met je naaste, doe goed voor de ander en leef niet voor jezelf. Ik hoop en bid dat velen in mijn dorp op woensdag 29 oktober geraakt zullen worden door de geest van Sint Maarten en dat zijn Mantel ons allemaal weer een beetje zal verbinden.

Deze column van Leo Fijen staat in KRO Magazine 43. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.

Als je van Bakkum naar Egmond rijdt of via Limmen richting de abdij gaat, zie je zijn naam op tal van plekken, Denneman. Die naam is een begrip in het land van bloembollen en duinen. Als je daar vandaan komt, weet je dat je als mens niet zoveel te vertellen hebt. De wind laat je naar adem happen en de harde regen nodigt je uit te schuilen bij je naaste. Daarom wordt gastvrijheid met hoofdletters geschreven en is het woord hartelijkheid het eerste dat kinderen leren.

Adelbert zette ooit met Bonifatius en Willibrord hier voet aan vaste land en bleef daar hangen, vanwege de vriendschap met een bewoner van de duinen, Eggo. Zonder vriendschap is er geen verbondenheid, zonder gastvrijheid kun je niet groeien in de relatie met je naaste. Anders gezegd, een mens hoort eerst ergens bij en leert dan de diepte van het geloof kennen. Ergens bij horen gaat vooraf aan geloven. Dat is de realiteit van de kuststreek bij Egmond en Limmen, dat is de geboortegrond van Peter Denneman, jarenlang het gezicht van het mediapastoraat.

Nabijheid en verbondenheid, aandacht en tijd om te luisteren, dat zijn de sleutelwoorden van zijn tijd als omroeppastor. En vanuit die verbondenheid gaf hij de ruimte aan anderen om te groeien als mens en als christen, maar vond hij zelf ook de rust om de diepte in te gaan. Want Peter Denneman hield van de stilte. Als je opgroeit met de elementen, weet je dat je af en toe je mond moet houden.

Dat deed hij, ook als hij mensen troostte. Nooit zal ik vergeten dat hij als provinciaal van de Montfortanen zijn medebroeder in Valkenburg opzocht. Diens kerk stond onder water, alles was daar kapot. Ik was ter plekke om met die medebroeder een geloofsgesprek te voeren toen Peter Denneman zich meldde. Geruisloos bijna, in stilte, maar steeds nabij en zo zijn medebroeder troostend. Dat was zijn kracht: in kwetsbaarheid en stilte je naaste nabij zijn.

Zo beleefde hij een paar maanden geleden een hoogtepunt in zijn leven. Hij mocht van de monniken van Egmond voorgaan in de openluchtviering van de Adelbertakker. Daar stond hij, in de duinen, op heilige grond, voor even thuis bij zijn wortels. We bidden dat Peter Denneman na zijn plotselinge dood voor altijd thuis mag komen bij God.

Deze column van Leo Fijen staat in KRO Magazine 42. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.

We leven hypernerveus, lees ik in alle kranten. Efficiëntie, haast en prestatie zijn te gewoon geworden. Niet alleen bij jongeren, maar ook bij ouderen. Want zij moeten vooral vitaal zijn. Als je dat niet bent, val je al buiten de boot.

Zomaar wat geluiden over een tijd die niet meer op de rem kan trappen. En daarmee daalt de mentale weerstand, bij jong en oud. De oplossing van de Raad voor de Volksgezondheid en Samenleving overtuigt me niet. We moeten omdenken en een cultuuromslag maken, lees ik ook nog. Ik ben geen uitzondering, loop soms ook te hard en doe dan te veel. Mijn leven is niet beter of mooier dan deze algemene indruk. Van de ene naar de andere afspraak, van de ene naar de andere vrijwilligerstaak.

En toch ervaar ik af en toe een weg uit deze hogedrukpan. Die weg leidt me dan naar de Abdij van Egmond waar op dinsdag de tuinploeg en de boomgaardploeg verzamelen en elkaar begroeten bij een kop koffie. Bijna altijd neemt een van hen een zelfgebakken appeltaart mee, steeds weer is er die gemoedelijke sfeer. Alsof de drukte heel ver weg is, vrijwilligerswerk in rust gedaan wordt en competitie er niet toe doet.

Het toverwoord is de schepping: ga wat vaker naar het ritme van de aarde en je wordt een ander mens. Want de boomgaard leert je wel jouw tempo af, de tuin van de monniken kent geen haast, de herinneringsboom voor de doden telt in eeuwen.

Het kan geen toeval zijn dat bijna iedereen van de vrijwilligers lacht. Het medicijn is de aarde die je leert dat niet alles van jou afhangt en dat je ook mag vertrouwen op de Schepper. Zelf ben ik geen tuinier, maar voel ik me op een heel andere manier verbonden met de aarde. Dat doe ik op zaterdag, eerst bij de ene en daarna bij de andere kleinzoon.

Alles waar ik me de hele week druk over maak valt weg als ik mijn jongste kleinzoon zie scoren en mijn oudste kleinzoon een doelpunt zie voorbereiden. De aarde van het voetbalveld verbindt generaties en neemt alle zorgen weg. Daarom geef ik iedereen mee: word vrijwilliger bij de tuinploeg van de Abdij of ga met je kleinkinderen naar het sportveld, de aarde geeft nieuwe adem aan je ziel.

Deze column van Leo Fijen staat in KRO Magazine 41. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.

Die foto’s zie je na elke storm, van auto’s die vermorzeld worden door vallende bomen. Nooit kon ik me er iets bij voorstellen en steeds dacht ik bij het kijken naar die foto’s dat je zoiets toch ook wel ziet aankomen. Totdat ik bij de eerste herfststorm alles van dichtbij meemaakte en een heuse ervaringsdeskundige werd.

Het gebeurde in Pijnacker op een onheilspellende middag in september. Voor en met tientallen ouderen mocht ik twee uur lang filosoferen over de toekomst van onze kerk. Buiten begon het steeds harder te waaien en ook te gieten uit de hemel. Ik zag de bui al hangen en wilde weg, zo snel mogelijk naar huis, voordat het noodweer werd. Net op dat moment wilden de ouderen deze middag toch op de plaat vastleggen voordat ik vertrok.

Die foto wilde maar niet lukken, omdat de zon steeds weer door de wolken brak. Het regende, het stormde, de zon scheen, de regenboog vatte dit spektakel met de mooiste kleuren samen. En waar ik ook ging staan voor de afsluitende foto, het licht van de zon overstraalde mijn gezicht. Alsof ik beschermd werd door engelen die hun licht over mij lieten schijnen. Dit is geen zweverig verhaal, ik ervaar dat vaker in mijn leven. Dan voelt het alsof ik het niet alleen doe en alsof ik geholpen, behoed, gered en geleid word door iets of iemand die groter is dan mezelf. Misschien is dat wel mijn beschermengel, zoals iedereen die heeft.

Soms leert die engel me het leven te aanvaarden zoals het komt, dan weer draagt die engel me om de beproeving uit te houden. En een andere keer geeft die engel me de veerkracht om opnieuw te beginnen. Dan dank ik mijn beschermengel, zoals ik vaker doe, zeker die maandagmiddag
in Pijnacker op de Meidoornlaan.

Ik rijd met mijn auto de laan door en hoor ineens een suizend geluid boven mij. Voor me zie ik mensen van schrik de hand voor hun mond slaan, achter me zie ik de boom over mijn auto vallen. Op het moment dat takken de grond raken, komt mijn auto onder de bladeren tevoorschijn. Zonder schade, helemaal niets. Aan een drama ontsnapt, ik had geen seconde later moeten vertrekken. Met dank aan mijn beschermengel die me tijd van leven heeft gegeven.

Deze column van Leo Fijen staat in KRO Magazine 40. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.