Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.

Soms word je geroepen, meerdere keren achter elkaar. En juist dan heb je het gevoel dat je niet zomaar een mailtje of een belletje krijgt, maar dat je diepste stem zich tot je richt. Zo kreeg ik anderhalf jaar geleden mijn eerste mailtje en werd ik geroepen om in actie te komen. Een kennis uit de straat van mijn jeugd meldde zich met een opmerkelijk verzoek: of ik belangstelling had voor de maquette van de kerk in Haarlem-Noord, die van Petrus en Paulus.

Ik wist niet hoe snel ik moest reageren. Want die kerk is me zo dierbaar. Daar was ik misdienaar, daar zong mijn vrouw in het meisjeskoor, daar werd ik gekozen in de parochievergadering, daar is het geloof bij me gebleven. Ik heb daar zoveel aan te danken. Als ergens de roeping om te werken in en voor de kerk tot me is gekomen, dan was het daar. Ik schreef er ook mijn eerste verhalen in het parochieblad. We trouwden daar, één van onze kinderen werd er gedoopt.

In 1993 is de kerk gesloten, drie jaar later gesloopt. Een wijwatervat uit die kerk staat bij ons in de tuin om de zegen van boven op te vangen. Dat is een dierbare herinnering. Maar nog veel mooier is een kopie in het klein van de kerk van mijn jeugd. Daarom mailde ik de zoon van de maquettebouwer. Hij reageerde positief, meerdere keren. Maar daarna werd het stil. Ik vreesde het ergste en zag de maquette al liggen bij het vuilnis van de gemeentewerf.

Totdat ik door de schoondochter van de maquettebouwer werd gebeld. Haar man was toch nog heel plotseling overleden, in diens telefoon had ze mijn bericht en mijn nummer gevonden. We beloofden later in het jaar weer contact op te nemen. Maar ik raakte haar nummer kwijt en voelde me schuldig daarover. Tot vorige week, de schoondochter belde uit het niets. Ze riep me weer: of ik naar Waalre wilde komen. Dat heb ik gedaan en de kerk van mijn jeugd opgehaald. Die pronkt nu bij ons in de achterkamer. Met dank aan de roepstem die vier keer klonk en om aandacht bleef vragen. Engelen bestaan echt, ze blijven over je waken. Niet alleen in mijn leven, maar hopelijk in dat van iedereen, zeker in deze donkere dagen voor Kerstmis.

Deze column van Leo Fijen staat in KRO Magazine 50. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.

Het zag er allemaal zo simpel uit. Om negen uur in de ochtend zou de koerier vertrekken om de boekjes op tijd in Denekamp af te leveren. Want daar vierden de Franciscanessen dat ze 150 jaar bestaan en al die tijd de maatschappelijke nood lenigen. Vroeger was dat toerusting aan dochters op boerderijen, hulp bij arme gezinnen en opleiding tot werk in de gezondheidszorg, vandaag de dag is dat vooral de geestelijke nood.

Steeds meer jonge mensen zoeken naar een nieuwe betekenis in hun bestaan en vinden die in het Franciscushuis. Daar heten de Indonesische zusters iedereen welkom, gelovig of niet, kerkelijk of buitenkerkelijk, christen of boeddhist. Iedereen wordt gastvrij onthaald en leeft mee in het kloosterritme van de zusters: stilte, bidden en samenleven. Dat gebeurt daar allemaal in het Franciscushuis van Denekamp. Het is een geslaagde poging om de traditie van het religieuze leven en de onrustige tijdgeest bij elkaar te brengen.

In het voorjaar en najaar heb ik geluisterd naar de verhalen van de oudere zusters die de boerinnenschool nog hadden meegemaakt, maar ook naar de Indonesische zusters die het klooster opnieuw tot leven hebben gebracht. Zij verstaan de kunst en hebben de rust om mensen te laten opstaan in hun leven. Al deze verhalen heb ik verwerkt in een kleine bundel, onder de titel ‘Thuiskomen in Denekamp, Franciscanessen 150 jaar’.

Op 21 november zou die bundel per koerier bezorgd worden in het klooster. Niets moeilijks aan, dacht ik. Totdat ik voor de jubileumviering aankwam op de Gravenallee en geen honderden boekjes vond. De klokken werden geluid, de gasten liepen in hun beste kleren naar de kerk. En ik moest wachten, zonder te weten waar de koerier was. Er restte me niets anders dan bij het eerste kerststalletje te gaan zitten.

Als ik ooit beseft heb wat wachten betekent, dan was het nu, in het aangezicht van Jozef en Maria. Juist toen ik dacht dat alles in het honderd zou lopen gebeurde het wonder. Daar was de koerier, met alle boekjes. Zijn auto had het begeven, een collega was naar hem op de snelweg gereden en de klus geklaard. Ik sprong een gat in de lucht, dankte Jozef en Maria en wil nu ook wel wachten op het kerstkind. Want God laat je nooit aan je lot over.

Deze column van Leo Fijen staat in KRO Magazine 49. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.

Ook dit jaar vierden we in onze kerk van Sint Maarten het feest van onze patroonheilige. Het was mooier dan ooit, met twee bedelaars die op zoek waren naar Sint Maarten en samen met heel veel vrijwilligers een lichtgevend paard hadden gemaakt.

Zo trokken ze – vergezeld van honderden kinderen en hun ouders – het park in. Daar wachtte ik als Sint Maarten op de kinderen die allemaal een koekje van de plaatselijke bakker kregen. Maar ze konden die lekkernij alleen maar genieten als ze het eerst deelden.

Pas als je kunt delen, smaakt het eten extra lekker, zo was de boodschap in het park. Dat deden we ook na afloop in de Mantel van Sint Maarten, onze gemeenschapsruimte naast de kerk. Daar deelden we de ervaringen van deze avond die nooit gaat wennen, zeker niet toen vrijwilligers hun eigen verhaal vertelden over het gebrek aan delen.

Het betrof een poging tot inbraak in hun huis, zo vertelde een vrouw. Met een koevoet was maar liefst 19 keer geprobeerd de woning binnen te dringen. Geen wonder dat ze die avond de slaap niet kon vatten en luisterde naar elk verdacht geluid. Daarop vertelde een andere vrijwilliger haar verhaal over het vermoeden van inbraak. Ze kwam thuis en vond het verdacht dat er licht brandde waar dat nooit het geval was. Ze vertrouwde het niet en ging op zoek naar de insluiper in haar huis. Elke kast en iedere kamer controleerde ze. Nergens was ook maar een spoor van inbraak te vinden. En toch had ze het gevoel dat ze niet alleen was. Daarom ging ze nog eens op inspectie uit, weer zonder resultaat. Hoe kon ze nou het gevoel hebben dat ze niet alleen was in haar eigen huis?

Korte tijd later kreeg ze het antwoord van Moeder Natuur. De avond dat ze een vermoeden van inbraak had en op zoek naar sporen van een insluiper ging, was er een heel andere insluiper die ze niet vermoed had, maar waarvoor ze God op haar blote knieën dankte. Die avond, meer dan tien jaar geleden, bleek ze al zwanger van haar dochter. En zo kregen de verhalen van vrijwilligers op de avond van Sint Maarten toch de enig echte uitkomst: dat je je leven deelt met je dochter, vanaf het eerste begin in de baarmoeder.

Deze column van Leo Fijen staat in KRO Magazine 47. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.