Oud-politicus Klaas Dijkhoff is zoon van een militair en was minister van Defensie. Hij heeft nu de tv-serie Klaas aan het front gemaakt. Daarin stelt hij de vraag: is Nederland voorbereid op een oorlog?

Het wekte wel verbazing dat u een tv-programma heeft gemaakt. Hoe kwam dit tot stand?

“Ik ben vaker door tv-programma’s gevraagd, meestal als deelnemer. Vaak zeg ik ‘nee’. Maar het onderwerp van dit programma vind ik erg belangrijk. Ik groeide op in West-Duitsland, waar mijn vader als beroepsmilitair was gelegerd. Iedereen daar was militair, dat was vanzelfsprekend. We zaten vlak bij de Muur en ik wist al jong: daarachter ligt de dreiging, daarom zijn we hier. Toen we later naar Nederland verhuisden verbaasde ik me erover hoe anders er hier over het leger werd gedacht. Gelukkig is dat nu aan het veranderen.”

Waarom bent u zelf geen militair geworden?

“Ik heb als soldatenzoon altijd veel affiniteit met Defensie gehad, maar had het idee dat mijn talenten elders beter tot zijn recht kwamen. Ik heb onderzoek gedaan naar oorlogsrecht en wapentechnologie en promoveerde op het proefschrift War, law and technology. Veel dingen waarvan ik me toen afvroeg hoe die zich zouden ontwikkelen, zie ik nu gebeuren. Ik schreef al over onbemand materieel, zoals drones. We zien nu in Oekraïne dat Russische soldaten zich overgeven aan drones en aan onbemande wagentjes die achter de linies worden gebracht. Die surrealistische manier van oorlog voeren heb ik toen onderzocht.”

En dat zien we terug in ‘Klaas aan het front’?

“Onder meer. We bekijken ook welke dreigingen er zijn. Het klassieke beeld van oorlogsvoering, waarin de vijand op een dag aan de grens staat met tanks, is totaal veranderd. Oorlog voeren is vager en hybride geworden. Hoewel we officieel niet in oorlog zijn met Rusland, ondermijnen ze ons al geruime tijd. Naast de drones boven onze vliegvelden, ronselen ze pubers om zwakke netwerken op te sporen zodat ze computers van de overheid kunnen hacken en spioneren ze volop. Hoe moeten we dat zien? Wat doet Defensie daartegen? En zijn wij klaar voor zo’n oorlog? Ik probeer daar antwoorden op te krijgen.”

Het hele artikel leest u in KRO Magazine 3. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Bram de Graaf

Angela Groothuizen ontmoet in De reünie deelnemers en collega’s uit het allereerste seizoen van Wie is de Mol? van 1999. Gezellig terugkijken dus, hoewel haar afscheid bij het programma niet al te netjes verliep. ‘Maar ik had geen zin om met modder te gooien.’

Trams, auto’s en fietsers zoeven aan haar keukenraam voorbij. Angela Groothuizen woont op een van de drukste plekken van Amsterdam. Die drukte past bij haar, zegt ze aan de keukentafel op de eerste verdieping. “Ik vind het heerlijk. Moet je kijken wat een uitzicht!”

Drukte was er de laatste maanden ook in haar werk. “Ik ben nog aan het bijkomen. Eigenlijk wil ik niet meer zoveel werken, maar het is zo leuk. Vanaf januari zing ik met het strijkorkest Kamareta Zuid de voorstelling ‘Grijs gedraaid’ voor ouderen, met daarin veel evergreens. En in die maand begint ook ‘De grote jaren 80 show’, een voorstelling met een quiz en veel muziek die ik samen met Erik van der Hoff maak.”

Veel nostalgie dus, net als in ‘De reünie’. Ben je zo nostalgisch aangelegd?

“Helemaal niet, maar als je lang in Hilversum en in de muziekwereld rondloopt, komen dit soort projecten vanzelf op je pad. In De reünie zit ik met de mensen met wie ik ruim 25 jaar geleden Wie is de Mol? heb opgezet. Het eerste seizoen speelde zich af in Australië, toen nog met onbekende Nederlanders. Er ging van alles mis. We hadden bijvoorbeeld een labyrint-spel bedacht in een korenveld. Zag er op beeld prachtig uit, met camera’s boven de doolhof. Uiteindelijk hebben we het toch moeten schrappen: in dat korenveld bleken vier van de gevaarlijkste diersoorten van Australië te leven. Het was de hele tijd aanpassen. Nu is Wie is de Mol? een geoliede machine, maar toen…”

En dan had je ook nog je dochtertjes bij je…

“We vertrokken in oktober 1999. Ik had een rotjaar achter de rug: mijn stem had het begeven, waardoor ik een theatertour moest afzeggen; mijn vader en mijn beste vriendin waren net overleden. En ik had die kleintjes. Toen de Avro me vroeg om naar Australië te gaan, besloot ik mijn oppas mee te nemen. Die meiden konden geen weken zonder mij en ik ook zeker niet zonder hen. Dat kostte me uiteindelijk ongeveer evenveel als ik met het programma verdiende, haha. Het was een intensieve, maar ontzettend leuke tijd.”

Het hele artikel leest u in KRO Magazine 1/2. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Bram de Graaf

Vorige week: Tims oma gedroeg zich tijdens Oudejaarsavond opvallend afwezig. Ze droeg ook een dure nieuwe broche. Tim denkt dat ze meer weet over de gelddiefstal bij het koor.

Tim parkeert zijn auto aan het begin van de straat van zijn oma. “Ik ga even langs Joep”, heeft hij net tegen Rosanna gezegd. Niet fraai, om zo tegen haar te liegen, maar hij wil zijn hoogzwangere vriendin er niet bij betrekken. Eerst moet hij zelf achterhalen wat zijn oma weet over de greep uit de kas van het koor.

Hij sluipt richting haar huis, schiet dan via een zijpaadje achterlangs de tuin van zijn oma in, zodat hij haar kan verrassen via de achterdeur. Maar de deur is op slot en hij ziet dat oma’s woonkamer leeg is. Vreemd. Waarom kijkt ze niet zoals elk jaar naar het nieuwjaarsconcert?

De enige die op de bank zit, is oma’s eenkennige kater Harry, die zichzelf ongegeneerd een wasbeurt geeft. Onwillekeurig valt Tims oog op de salontafel, waar de laptop van zijn oma staat. De laptop die híj voor haar installeerde, en waarvan hij alle wachtwoorden kent… Zou hij daar misschien een antwoord kunnen vinden? Dan slaat de schrik hem om het hart. Wat zijn dit voor rare gedachten! Zijn oma ligt misschien wel met een gebroken heup in haar badkamer en hij ziet haar alleen maar als verdachte!

Hij rent om haar huis heen, belt aan en schreeuwt door de brievenbus: “Oma!” Hij wacht met gespitste oren op een levensteken, maar hoort niets. Zijn ogen speuren het huis af. Misschien is de balkondeur op de tweede verdieping open? Lenig klimt hij op de schutting en trekt zich aan de dakgoot omhoog. Als hij maar niet valt of door de buren wordt aangezien voor een inbreker! Kort daarna staat Tim in oma’s badkamer…

Het hele artikel leest u in KRO Magazine 1/2. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst:  Lydia van der Weide

Koud en donker buiten? Blijf lekker binnen, want KRO Magazine brengt komende vier edities het spannende winterfeuilleton Een nieuwe melodie. Kort voor Kerst onderzoekt de jonge politieagent Tim een eigenaardige zaak. Eentje waarin zijn oma een hoofdrol lijkt te spelen.

“Fijne Kerst gewenst!” Tim zwaait naar zijn collega. Bij zijn auto stampt hij stevig op de grond om zijn schoenen sneeuwvrij te maken. Genietend kijkt hij om zich heen. Wat een mooi laagje wit. Al is het zo koud dat het morgen op Eerste Kerstdag vast zal ijzelen. Gelukkig hoeft hij dan niet ver naar zijn familie; na zijn opleiding aan de Politieacademie is hij teruggekeerd naar zijn geboortedorp. “Wat ben jij toch saai”, plagen zijn voetbalvrienden graag, zeker nu Tim jong vader gaat worden. “Gelukkig is mijn werk veel spannender dan dat van jullie”, schept hij dan op, al weet hij niet zeker of dat wel klopt.

Terwijl Tim door de straten rijdt, waar kerstlichtjes fonkelen aan gevels en bomen, denkt hij aan wat hij vandaag op het bureau opving: een flinke som geld is verdwenen uit de kas van het plaatselijke koor. Niet bepaald een zaak waar zijn vrienden voor zullen warmlopen, maar hem intrigeert het wél.
“Mijn oma zit bij dat koor”, had hij voorzichtig ingebracht bij zijn korpschef. “Mag ik dit uitzoeken?” “Niets daarvan”, bromde zijn baas. “Familie en zaken houden we uit elkaar.”

Tim nadert het kruispunt waar hij linksaf moet. In een opwelling slaat hij af naar rechts. Zijn vriendin Rosanna is toch nog op een kerstborrel, deze laatste dag voor haar zwangerschapsverlof. En zijn oma zal hem ongetwijfeld opgetogen begroeten; sinds de dood van zijn opa vindt ze het nog fijner als hij langskomt. Tim voelt een steek in zijn hart als hij aan zijn opa denkt. Al was die door alzheimer allang niet meer de oude, zijn hartstilstand heeft Tim diep geraakt. Hij slikt als hij denkt aan de lege plek aan het hoofd van de tafel, morgen bij het kerstdiner.

Terwijl hij het tuinhekje openduwt, ziet hij zijn oma in de keuken bezig met de deegroller. Met haar liefste glimlach doet ze de voordeur voor hem open. Een heerlijke geur komt hem tegemoet. Zou ze haar befaamde speculaasbrokken maken? “Mijn lievelingskleinkind!” begroet oma hem hartelijk. Hoewel ze dit ook tegen al zijn zussen en neven zegt, weet Tim dat ze het stiekem meent: als haar eerste kleinkind is hij heel speciaal voor haar. “Je komt vast voor iets lekkers, hè?” zegt ze. Ze loopt voor hem uit naar de keuken. “Hier, je mag de beslagkom uitlikken.”
“Ik ben 26 hoor, geen zes”, moppert Tim, toch steekt hij gretig zijn handen uit. “Heerlijk, oma. Maar ik kom eigenlijk om over het koor te praten.” Hij glijdt met zijn vinger door de kom. “Ik weet wat daar speelt.”
Terwijl hij zijn vinger naar zijn mond brengt, ziet hij zijn oma verstijven. Haar wangen kleuren rood. Verwonderd trekt Tim zijn wenkbrauwen op. Wat is er met haar aan de hand?…

Het hele artikel leest u in KRO Magazine 51/52. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst:  Lydia van der Weide

Leo Fijen (70) is al twintig jaar columnist van KRO Magazine. In deze bijzondere periode van het jaar staat hij stil bij wat Kerstmis in 2025 betekent. Voor zijn geloof, voor de maatschappij en voor hem persoonlijk.

Wat is uw gevoel bij Kerst anno 2025, wat is de betekenis van het feest?

“Kerst draait niet alleen om de grote vrede op aarde, het gaat ook om kleine vrede. Ieder mens is ten diepste eenzaam; in zijn hart is ieder mens alleen. Er is maar één plek waar niemand anders kan komen en dat is je hart. Daarin wonen ook de wonden van je leven, de schaduwen van je bestaan. Het gaat erom dat je vrede probeert te sluiten met die schaduwen. We leven in een tijd van gebalde vuisten. Met die vuist kun je geen vrede of vriendschappen sluiten en ook niet bidden. Die vuist blijft dan altijd gesloten. Open je vingers, draai je hand om en toon je lege hand aan God zelf. En vraag of deze gevuld kan worden met tederheid, met zachtheid en met vrede. En bedenk dat je er niet alleen voor staat en dat je – vooral in deze kersttijd – ook engelen om je heen hebt die jou dragen. Zij zorgen ervoor dat je lege hand wordt gevuld. Als je zo leeft, ben je nooit helemaal alleen. Je bent samen met je engel, samen met God en met de mensen die jou dragen in het leven. Eenzaam zijn wordt dan samen zijn met die ene.”

Wat betekent Kerstmis voor u persoonlijk, waar hoopt u op tijdens deze dagen?

“Voor mij betekent het dat alles tot stilstand komt. Het is het enige moment in het jaar dat er geen appjes en geen mails zijn. Het is genieten van het niets hoeven, van geen afspraken hebben. We komen in een vacuüm van tederheid, vrede en zachtheid met onze dierbaren. Dat wens ik iedereen ook toe, dat je met Kerst verbonden blijft met je dierbaren en dat de wereld even op afstand komt. Ik luister naar de stem van mijn hart en besef weer waar ik van leef: van de mensen om me heen, de mensen in mijn straat en in mijn kerk. Dat wordt heel duidelijk in de kerstnacht, omdat alles dan stil is.”

Bewaart u mooie herinneringen aan Kerst? Welke kerstdag vergeet u niet snel?

“Een dierbare kerstherinnering is een bezoek aan Greccio, op zo’n 80 kilometer van Assisi. Daar, hoog in de heuvels, vroeg Franciscus van Assisi in 1223 aan de schaapsherders en boeren om in de kerststal met hun fakkels samen te komen rond een moeder en vader en hun pasgeboren kind. Zo vierde Franciscus meer dan achthonderd jaar geleden Kerstmis, als spiegel van het gewone leven. Toen ik daar voor de eerste keer kwam, was ik diep ontroerd. Ver weg van de drukte, in de luwte van bergachtig gebied, creëerde de heilige voor het eerst een levende kerststal. Hij was bijna blind en kreupel en zou korte tijd later sterven. En toch gaf hij ons de kerststal. Je kunt dus dicht bij je dood zijn en de wereld iets geven wat ons allemaal tot in de eeuwen der eeuwen stil maakt: de kerststal.”

Het hele interview leest u in KRO Magazine 51/52. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Lieneke van der Fluit

Na twee jaar wachten is ‘Maestro’ terug op de zondagavond van NPO 1. Zoals gebruikelijk is het deelnemersveld van de dirigeerwedstrijd ook in dit achtste seizoen weer zeer divers. En elke hobbydirigent kan bogen op zijn eigen sterke punten.

Daniel Cornelissen

Deze acteur is een enthousiaste hobbydirigent en een avontuur op de Maestro-bok lijkt hem machtig. Zijn bevlogenheid zou hem ver kunnen brengen.

Froukje Veenstra

Haar popliedjes zijn heel andere koek dan de walsen en symfonieën waarmee Froukje in Maestro te maken krijgt. Maar aan de muzikaliteit van de zangeres zal het hoe dan ook niet liggen.

Hans Klok

Of het orkest ook valt voor de trucs van Hans Klok is nog even de vraag, maar hij slaagt er op het podium al decennia in om zijn publiek te betoveren. En of dat met een toverstokje of een baton gebeurt, zal niet veel moeten uitmaken.

Het hele artikel leest u in KRO Magazine 51/52. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Richard Roosenboom

Kim-Lian van der Meij komt van Zweden naar Nederland voor haar rol in ‘De kerststal van Nederland’. In deze moderne kerstvertelling speelt ze aartsengel Gabriël. ‘We brengen de kerststal langzaam tot leven.’

Is Kerst in Zweden heel anders dan in Nederland?

“Het grootste verschil is dat mensen het hier vooral op 24 december vieren. Het is traditie om overdag Donald Duck te kijken op tv. Op dat moment wordt iedereen weer even kind. Daarna is er het julbord, een tafel vol hapjes. Verder is het vooral samenzijn. Ik heb mijn kinderen ooit voorgesteld in de kerstvakantie naar een warm land te gaan, maar dat wilden ze niet: dan zouden ze alle tradities missen. Ze voelden de geborgenheid en warmte die ik altijd probeer te geven.”

Je speelt in ‘De kerststal van Nederland’, wat is dat voor programma?

“We vertellen live vanuit Maastricht het kerstverhaal. Trouw aan het verhaal uit de Bijbel, maar tegelijkertijd eigentijds en met veel zang. Zo brengen we de kerststal langzaam tot leven.”

Wat is jouw rol?

“Ik speel aartsengel Gabriël. In het verhaal verschijn ik zomaar ineens bij Maria in haar auto op de achterbank. En deze Gabriël is grappig: het eerste wat ze tegen Maria zegt is ‘Wees gegroet, Maria.’ En vervolgens: ‘Dat vind ik nou zo leuk om te zeggen’. Ik vind het bijzonder dat ik deze rol mag spelen, omdat ik in engelen geloof.”

Vertel…

“Voor mij is een engel niet per se een witte gedaante met vleugels; het kan ook iemand op straat zijn die iets zegt wat je raakt of een vlinder die op je hand komt zitten. Dat zijn signalen van bovenaf, manieren om te communiceren met iets dat groter is dan mijzelf. Ik heb dat meerdere keren meegemaakt, vaak op momenten dat ik het moeilijk had.”

Het hele interview leest u in KRO Magazine 50. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Maarten van der Meer