Levensgenieter Ilja Gort verruilt in het nieuwe seizoen van ‘Gort over de grens’ zijn tweede vaderland Frankrijk voor Italië. Hij wil de kijkers weer in vervoering brengen met wijn, eten en cultuur.

Waar moet ‘Gort over de grens’ aan voldoen?

“Ik ben er ooit mee begonnen om wijn toegankelijk te maken voor het grote publiek. Maar ja, wijn zonder eten is eigenlijk niets. Dus dat kwam erbij. En wijn en eten is dan weer vervlochten met de historie en cultuur van een land. Want dat maakt alles uniek. Ik wil overigens niet dat Gort over de grens het stigma van cultuurprogramma heeft, want dan haken de kijkers massaal af. De algemene gedachte is toch dat cultuur saai is. Dus ik laat cultuur er als een soort sluikreclame in glijden.”

Deze reeks speelt zich af in Italië. Hoe zit het met uw Italiaans?

“Ter voorbereiding op dit seizoen ben ik een week op Italiaanse les gegaan. Acht uur per dag kreeg ik les van een heel strenge juf. Elke dag moest ik haar eraan herinneren dat ik van de ‘televisione’ was, en echt niet perfect Italiaans hoefde te leren. Als ik maar een beetje leuk kon babbelen. ‘Hallo, hoe gaat het met je’, dat soort zinnetjes. Maar ze bleef er bij mij maar grammaticale vervoegingen instampen. Na een week sprak ik zeker niet vloeiend Italiaans, maar ik had wel meer zelfvertrouwen. Ik voelde me een beetje Italiaan. Ik kan me er redelijk verstaanbaar in maken, en kan het redelijk verstaan. De stukken die ik niet begrijp, maak ik dan wel op uit de omliggende zinnen.”

Viel u iets op aan de Italianen, wat bijvoorbeeld de Fransen missen?

“Ik durf het bijna niet te zeggen, maar de Italianen zijn veel toegankelijker. Fransen zijn gereserveerder, die hebben wat ze in Engeland een ‘stiff upper lip’ noemen. Ik ben op zes verschillende plekken in Italië geweest en overal waren de mensen hartelijk en open.”

Het hele interview leest u in KRO Magazine 17. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keizer

Zangeres Eva Simons had wereldhits, toerde door Amerika, maar ging bijna ten onder aan haar succes. Op Witte Donderdag is ze te zien als Maria in ‘The Passion’. ‘In haar verdriet kan ik me inleven.’

Wat heb je van huis uit meegekregen als het gaat om geloof?

“Eigenlijk heel weinig. Mijn vader heb ik nauwelijks gekend en mijn moeder heeft nooit veel opgehad met geloof. Ik ben grotendeels opgevoed door mijn Surinaamse oma, de moeder van mijn moeder. Zij was een heel lieve, gelovige vrouw. Ze zat altijd te bidden en nam me ook wel mee naar de kerk, maar ze vertelde er niets over. Dus het verhaal van The Passion, de lijdensweg van Christus, de betekenis van Pasen, heb ik niet van huis uit meegekregen.”

Hoe zag je jeugd er verder uit?

“Als ik erop terugkijk was het een heftige tijd. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik nog een baby was. Mijn vader was verslaafd aan heroïne en had hiv. Ik heb hem na mijn derde nog één keer gezien, hij overleed toen ik dertien was. Ik heb niet eens echt afscheid van hem kunnen nemen. Mijn moeder – zangeres Ingrid Simons – was er vaak niet, omdat ze moest optreden; haar zangcarrière vond ze heel belangrijk. Daarom was ik veel bij mijn oma. Ik was enig kind, maar we woonden met de familie van mijn moeder allemaal op een kluitje in Duivendrecht, heel gezellig. Muziek heb ik met de paplepel ingegoten gekregen. Mijn ouders zaten allebei in de muziek en mijn opa van vaderskant was de beroemde Johnny Meijer, ‘Koning van de accordeon’, uit de Jordaan. Mijn moeder zat bij Jody’s Singers, ik zat als vijfjarige al bij de Jody Kids. Op school werd ik gepest. Ik was een heel druk kind. ADHD, maar dat wisten we toen nog niet, dat bestond niet. Ik was vaak ongelukkig en eenzaam, maar verborg dat door de clown te spelen. Dan werd er in ieder geval gelachen.

Het thema van ‘The Passion’ is dit jaar ‘ik ben bij je’. Wie was er toen bij jou?

“Niemand. Althans niet iemand bij wie ik mijn verhaal kwijt kon. Bij mijn oma vond ik rust. Ik sliep ook heel vaak bij haar. Dan zorgde ze voor me en dat was heel fijn. Maar ja, ik miste toch mijn moeder. Zelf heb ik mijn carrière de afgelopen jaren op een lager pitje gezet om er te kunnen zijn voor mijn dochter. Dat vond ik best moeilijk, want werken stond altijd op nummer één, dat heb ik ook geleerd van mijn moeder. Maar toen ik een kind kreeg, kwam er zoveel liefde naar me toe. Ik móét gewoon moederen, ik wil dit goed doen.”

En toen werd je gevraagd voor de rol van Maria. Waarom zei je ja?

“Wat succes betreft heb ik al veel meegemaakt. En ik weet waar het naartoe gaat. Er zijn ook veel donkere kanten aan en je moet er veel voor opofferen. Als je heel groot wil zijn, heb je geen sociaal leven, je verwaarloost vriendschappen, je komt niet meer op familiefeestjes. Het draait allemaal om hits, optredens, goed zijn. Dus je bent heel erg met jezelf bezig. Maar ja, is dat dan alles? Wat bereik je dan? Dat voelt soms heel leeg. Ik bedoel: ik heb zo’n groot bereik. Ga ik dat alleen maar voor mezelf gebruiken, om mezelf te verheerlijken? Ik kan het ook op een andere manier inzetten. Wat dat betreft voelt dit als een soort roeping. Ik heb erom gebeden naar God. Misschien is dit Zijn antwoord: ‘Ga maar verkondigen. Ga het maar doen op jouw manier.’”

Het hele interview leest u in KRO Magazine 15+16. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Kalien Blonden

‘The Passion’ raakt jaarlijks miljoenen kijkers met een eigentijdse vertolking van het paasverhaal. De vijftiende editie, in Terneuzen, heeft als thema Ik ben bij je. ‘Als mensen het zwaar hebben, is het belangrijk te laten zien dat je naast ze staat.’

Dit jaar viert The Passion zijn vijftienjarig jubileum. Met indrukwekkende decors, populaire artiesten en tijdloze muziek brengt het muzikale paasspektakel van KRO-NCRV het verhaal van het lijden van Jezus tot leven voor een breed publiek. Waar komt dat succes vandaan? “The Passion gaat over de grote levensvragen waarmee we allemaal zitten,” aldus Reinder van Dijk, producent Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. “Verdriet, rouw en teleurstelling, maar ook verraad, woede en uiteindelijk hoop; in het paasverhaal zitten thema’s die mensen van alle leeftijden, met allerlei achtergronden, een spiegel voorhouden en aan het denken zetten.”

The Passion werd voor het eerst opgevoerd in 2011 in Gouda, geïnspireerd door de Britse versie die in 2006 plaatsvond in Manchester. Reinder van Dijk is al sinds die eerste editie bij het evenement betrokken. “Ik zag een dvd’tje met beelden uit Manchester en was meteen onder de indruk. Kippenvel. De processie met het kruis, en de verhalen van de mensen die daarin meelopen, raken mij persoonlijk het meest. Twee jaar geleden hoorde ik één van de kruisdragers zeggen dat hij in het dagelijks leven elke dag een kruis te dragen had. Door het samen te doen, voelde het lichter. Ik vond dat een heel mooie uitspraak. Ieders leven gaat gepaard met vallen en opstaan, iedereen heeft een eigen kruis te dragen. Daar heb je anderen bij nodig.”

Dat sluit mooi aan bij het thema van dit jaar: ‘Ik ben bij je.’ “Als straks het kruis door de straten van Terneuzen wordt gedragen, dan gaat dat veel makkelijker als dertig man het tillen dan wanneer iemand dat alleen moet doen. The Passion is een nationaal moment van verbinding en zingeving. Of mensen nu gelovig zijn of niet, het gaat erom dat ze met elkaar delen. Dat we het samen doen, het leven. Die boodschap van Jezus blijft onverminderd actueel.”

Het hele artikel leest u in KRO Magazine 15+16. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Deborah Ligtenberg

Drieluik ‘Oorlog is erfelijk’ vraagt aandacht voor kinderen in oorlog en het doorgeven van oorlogstrauma’s. Adriaan van Dis is een van de geïnterviewden. ‘De geschiedenis herhaalt zich en dat trek ik me aan.’

Was die bezorgdheid een reden om mee te werken aan ‘Oorlog is erfelijk’?

“Ik zie overal onrust in de wereld en kinderen angstig in de camera kijken terwijl ze zich vastklampen aan hun moeders rok of vaders broek. Telkens weer zie je dat kinderen de rekening betalen en op den duur gaan terugslaan. Kijk naar Israël. De huidige generatie is gevormd door de Shoah en laat zich niet meer verdrijven. ‘Dat zal ons nooit meer gebeuren.’ En dus slaat die terug. Gaza reageert daar weer op. De derde en vierde generaties zeggen: ‘Het land van onze ouders is gestolen, we pakken dat terug.’ Bij de grensafscheidingspoort in Noord-Gaza werden tientallen demonstranten neergeschoten. Allemaal zaaigoed voor radicaliteit en geweld. De jongeren worden steeds mondiger en bozer. Dat zien we nu ook bij ons.”

Hoe dan?

“Immigranten hebben Europa helpen opbouwen. Hun kinderen voelen echter dat ze nog steeds met de nek worden aangekeken. En dat hun geloof en cultuur niet worden gerespecteerd. Als reactie gaan ze dat geloof veel sterker aanhangen dan hun ouders. Je ziet veel meer hoofddoekjes dan vroeger, de ramadan is een symbool van hun identiteit geworden. Als je groepen apart zet, vernedert en uitsluit, kweek je haat en fanatisme.”

Het gedrag van uw vader maakte een angsthaas van u, zei u eens. Wat is momenteel uw grootste angst?

“De angst dat de vrijheid en vrede waarin ik ben opgegroeid te broos worden. Het gaat dan niet alleen over de Russen die nog een land inpikken, maar ook over de persvrijheid. Zoals Jeff Bezos in Amerika die tegen The Washington Post zegt dat er op de opiniepagina geen negatieve stukken meer mogen worden geplaatst over Trump. Ik ben bang dat ook ik mezelf ga censureren. Ik maak een podcast en denk soms: kan ik dit nog zeggen? Een ironisch grapje wordt snel verkeerd opgevat, mensen zijn gauw beledigd. In mijn kast staat altijd een rugzak klaar met een zaklamp, telefoonoplader, geld en ontsmettingsmiddel. Ik groeide op met een vluchtkoffer boven op de slaapkamerkast. Als het moet kan ik hem zo smeren.”

Het hele artikel leest u in KRO Magazine 14. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Bram de Graaf