Terwijl de wereld wankelt, is klein geluk vaak dichterbij dan gedacht. Deze zomer staan we stil bij
die kleine momentjes van verrukking en plezier. Deel 1: waar wordt Frits Spits echt gelukkig van?

Wat betekent geluk voor jou?

“In harmonie leven met de mensen van wie je houdt en met je omgeving; de natuur, het klimaat en onze samenleving. Als je daar een zeker evenwicht in kunt bereiken, dan spreek ik van geluk.”

Hoe ziet dat gelukkige evenwicht er bij jou uit?

“Ik heb een heel goede verhouding met mijn kinderen en kleinkinderen. Dat er een nieuwe liefde op mijn weg is gekomen is meer dan geluk, dat is een wonder. Dat dit me nog mag overkomen, had ik nooit gedacht. Het verdriet na het overlijden van mijn vrouw was heel diep, maar daardoor besef ik ook dat ik heel gelukkig ben geweest. Dat verdriet is misschien ook wel nodig om te kunnen beseffen wat geluk is. Zonder pech en tegenslag, kun je niet echt voelen wat geluk betekent. Al mijn hele leven mag ik mezelf een gelukkig mens noemen, ik heb dat altijd gekoesterd.”

Is in tijden als deze de zomer een fijne periode voor je, waarin niets hoeft en moet?

“Ja, precies dat. Alles ligt een beetje stil, de tijd waarin je eropuit trekt om plekken in de wereld te bekijken die mooi zijn en de moeite waard. Dat hoeven geen bijzondere plekken te zijn. Ik denk dan aan alle vakanties die ik met mijn gezin heb doorgemaakt. Dat waren gelukkige vakanties. Geluk ligt dichterbij als je meer vrije tijd hebt. Als je voortdurend werkt, maakt dat werk je misschien wel gelukkig, maar écht geluk zit in ontspannen zijn. Gelukkig zijn met de mensen van wie je houdt, daar is tijd voor nodig. En die tijd heb je in de vakantie natuurlijk meer. Ik ben niet zo van de wintervakanties, die van de zomer zijn het gelukkigste. Ik kan me geen zomervakantie herinneren die niet leuk was.”

Welke sprong eruit?

“Daar moet ik even over nadenken… Dat was in Frankrijk, ik weet niet hoe lang geleden. Met mijn vrouw en de kinderen kanode ik over de Ardèche. Dat was zo volmaakt, het was echt fantastisch. De zon scheen, het ruisen van de rivier. We vielen steeds uit de boot – ik vooral – en iedereen lachte. Het was geweldig om te doen. Zo’n dag die helemaal perfect was.”

Het hele interview leest u in KRO Magazine 24/25. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Deborah Ligtenberg

Het Nederlands elftal begint de WK-kwalificatie met wedstrijden tegen Finland en Malta. En als het goed is, wacht volgend jaar het eindtoernooi in Noord-Amerika. Jeroen Stekelenburg zal er bij zijn als interviewer, ondanks zijn gezin thuis. ‘Ik weet nog niet hoe ik dat moet regelen.’

Wat verwacht je van Oranjes openingstweeluik van de WK- kwalificatie?

“Ze zouden wel eens een hoop goals kunnen gaan maken. Ik ben optimistisch, dus ik denk Finland uit 1-3 en Malta thuis 7-0. Het Nederlands elftal is goed bezig.”

Wat vind je zo mooi aan het Nederlands elftal?

“Ik hou heel erg van voetbal en sport maakt veel los, daardoor is het belangrijk. Het heeft niks met Studio sport te maken, maar ik vond het echt geweldig dat er vorig jaar zomer 100.000 mensen bij het EK naar Dortmund reden om op een plein te feesten. Ik zou daar zelf niet tussen gaan staan, maar dat zegt wel iets over hoe de sport leeft.”

Je mag wel al tien jaar de Oranjespelers na afloop van de wedstrijd interviewen. Hoe is dat?

“We noemen het wel eens gekscherend de journalistieke afwerkplek. Het is een bijzonder soort gesprek met scherp afgebakende kaders. Officieel duren die interviewtjes negentig seconden, al weten we ze regelmatig op te rekken tot twee of drie minuten. Je zou het een beetje kunnen vergelijken met de gesprekken op het Binnenhof met politici. Iedereen weet wat er gaat gebeuren: de speler weet dat, ik weet dat en de kijker ook. Wat voor- en nadelen heeft, want daardoor heeft het iets van een toneelstukje. Toch probeer ik wel op mijn eigen manier, om het hier en daar nog een beetje verrassend te maken. Al lukt dat de ene keer beter dan de andere.”

Het hele interview leest u in KRO Magazine 23. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Maarten van der Meer

In het tweede seizoen van ‘De rijdende rechter’ blijft Mascha de Rooij zich verbazen over alle hoogopgelopen conflicten. Zelf zit ze anders in elkaar. ‘Dat je de dag begint met ruzie is toch waanzin?

Hoe is het om een programma te maken dat draait om ruzies en conflicten?

“Het is gek om te zeggen, maar ik vind het leuk. Omdat ik buitengewoon geïnteresseerd ben in waarom mensen boos op elkaar zijn, waarom het niet lukt om er samen uit te komen. Ik kan me daar namelijk geen voorstelling van maken. Vanuit die verwondering wil ik dat aan de mensen vragen.”

Doe je bepaalde dingen anders in dit tweede seizoen?

“In deze nieuwe reeks richt ik me meer op het vinden van de gemeenschappelijke deler tussen de twee partijen, in plaats van puur de feiten boven water te halen. We zenden maar een klein deel uit van het gesprek dat ik met die mensen heb; in het echt spreek ik ze anderhalf uur lang. Dus ik kan meer de diepte ingaan: wat is er nou precies aan de hand? Ik geef de mensen de ruimte om uit te spreken. De studio is een veilige plek waar alle betrokkenen rustig kunnen zeggen wat ze ervan vinden. Misschien is anderhalf uur nog steeds te kort om een al twintig jaar durende burenruzie op te lossen, maar luister in ieder geval naar elkaar, en geef de ander de ruimte om te reageren.” 

Wat is volgens jou de gouden tip bij het oplossen van zo’n conflict?

“Ik denk dat een ruzie alleen kan stoppen als je wat naar elkaar toe beweegt. Ga wat meer in elkaars bubbel staan. Als je star blijft, gebeurt er niks. Want dan moet de ander veel te veel naar jou bewegen, en die is daar niet altijd toe bereid. Dus probeer te snappen waar een ander vandaan komt. Dan kan je misschien iets geven waar die persoon blij van wordt, en daarvoor krijg je ook weer iets terug. De gedachte dat je de voordeur opent en je dag begint met ruzie, vind ik waanzin. Ik weet dat de wereld niet uit alleen rozenblaadjes en hartjes bestaat, maar ik denk wel dat er altijd een oplossing is.”

Het hele interview leest u in KRO Magazine 22. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Jeroen Keijzer

De wereld opfleuren, voor iedereen klaarstaan, verre reizen maken: Klaas van Kruistum was altijd bezig. Tot de KRO-NCRV-presentator zichzelf tegenkwam en op zoek moest naar ruimte in zijn hoofd. ‘Van nature ben ik een tobber.’

Je bent weer terug bij je oude liefde radio. Heeft dat daarmee te maken?

“Ook, ja. Het was lang niet te combineren met mijn agenda. Maar idealiter hoort radio thuis in mijn portefeuille. Als kind wilde ik dit al, radio heeft iets magisch. Toen ik een keer in Veenendaal met een vriend mee mocht naar een radiostudio was ik verkocht. Het slokte me helemaal op. Jaren heb ik daar echt alles mogen doen en later werd het zelfs mijn werk. Nu kwam de kans weer voorbij. Heel leuk. En gelukkig past dit nu beter naast mijn tv-programma’s, zoals Klaas kan alles.”

Voor dat familieprogramma ga je al ruim tien jaar pittige uitdagingen aan. Kan Klaas nog wel alles nu hij een dagje ouder wordt?

“Haha. Het idee van het programma is juist dat ik iets doe wat ik eigenlijk niet kan. Mensen denken: die Klaas durft alles. Het tegendeel is waar. Ik maak me soms een week ervoor al druk over een nieuwe uitdaging. Uiteindelijk doe ik het toch. Ik moet elke keer weer uit mijn comfortzone stappen, maar dat blijft leuk. Ik heb mezelf geleerd hoe ik met die angst en spanning moet omgaan. Het sluit helemaal aan bij mijn nieuwsgierigheid en ik vind het nog steeds fantastisch. Ook na tien jaar. Dat besef is sterker geworden na intensieve coaching die ik het afgelopen jaar heb gehad. Ik ben van nature namelijk een tobber. Nu heeft een deel van die tobberij een plek gekregen.”

Waar tobde je dan over?

“Over van alles. Ben ik oké? Ben ik goed genoeg? Waarom moet alles beter van mezelf? Het was een innerlijke twijfel die me soms overviel als een gesel. Door die sessies begrijp ik dat beter en ben ik senang met wie ik ben. Ik probeer mijn leven nu zo in te richten dat ik het goed heb met de mensen om me heen. En mijn steentje bij te dragen om de wereld waarin we leven een beetje beter te maken. Maar vooral te genieten van wat ik heb en meemaak. Want dat is niet iedereen gegeven. Alleen al het feit dat ik hier ben geboren en niet ergens in een derdewereldland waar armoede of oorlog heerst. Van dat besef ben ik doordrongen geraakt door de reisprogramma’s die ik ook heb gemaakt. Ik heb veel ellende gezien.”

Het hele interview leest u in KRO Magazine 21. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Bram de Graaf