Yvon Jaspers: ‘Soms trek ik het me persoonlijk aan’
De broer van Yvon Jaspers kreeg op zijn veertigste de diagnose parkinson. Het was de directe aanleiding voor Yvons persoonlijke zoektocht in de documentaire De boer, de broer, de zus en de ziekte.
Wat wist je voor Willems diagnose over de ziekte van Parkinson?
“Best wel wat. Een oom en tante hebben het ook. De afgelopen ruim twintig jaar heeft onze familie bij hen gezien wat de ziekte doet. Het is een progressieve hersenziekte die ertoe leidt dat er steeds meer functies uitvallen. Dus toen mijn broer het ook bleek te hebben, zijn we ons allemaal kapotgeschrokken. Het is ongelooflijk verdrietig.”
Hoe ontdekte hij het?
“Hij had al een tijd klachten. Een muisarm, dacht hij. Je denkt natuurlijk geen seconde aan parkinson bij iemand van veertig. Eenmaal bij de neuroloog ging de diagnose razendsnel. Willem moest wat bewegingsoefeningen doen en binnen twee minuten was het duidelijk. Hij voedt in zijn eentje drie jonge kinderen op. Zijn vrouw leeft niet meer. Dat maakt het voor iedereen nog ingrijpender. Hoe moet dat in de toekomst?”
Wat is voor jou het ergste aan zijn situatie?
“De onzekerheid, niet weten hoe gezond hij over een jaar nog is. Mensen met parkinson leveren alleen maar in. Dat kunnen kleine dingen zijn, maar ook om de kracht in je linkerarm of je evenwicht. Dat is een eng idee. Ik heb veel vertrouwen in Willem. Hij heeft ons de afgelopen drie jaar laten zien dat hij er supergoed mee omgaat. Hij is sterk en opgewekt. Bovendien is hij zoveel meer dan alleen die ziekte. Maar hij moet zijn energie goed verdelen. Niet alles kan nog. Ik heb weleens gedacht: geef mij die parkinson van jou. Mijn kinderen zijn wat ouder en ik heb mijn man Pieter…”