Marianne Timmer: ‘Ik zat helemaal in mijn kokertje’
Aan de vooravond van de Winterspelen komt De reünie met een speciale aflevering waarin schaatsers olympische herinneringen ophalen. Marianne Timmer is met drie gouden medailles de succesvolste van het stel. ‘Maar ik ben nooit totaal uit mijn dak gegaan.’
Wat weet je nog van jouw eerste Olympische Spelen, in 1998 in Nagano?
“Ik vond het fantastisch; de Olympische Spelen zijn zo’n groots evenement. Als dertienjarig meisje zag ik Yvonne van Gennip drie keer goud winnen in Calgary. Ik wilde net als zij zijn. Naar Nagano leefde ik extra intensief toe, omdat ik eigenlijk vier jaar eerder in Hamar al had moeten starten: ik was officieel geplaatst, maar op het laatste moment besloot de schaatsbond dat ik niet zou gaan. Dat deed pijn. Tegelijkertijd gaf het me extra motivatie: ik moest nóg beter worden, zodat de bond voor de Spelen in Nagano echt niet meer om me heen zou kunnen.”
Verraste je jezelf daar?
“Zeker. Ik was niet de favoriet, maar alle puzzelstukjes vielen op de juiste plek. Ik won goud op de 1000 en 1500 meter in ideale races. Die ritten herinner ik me van begin tot eind; ik was compleet gefocust en hoorde het publiek op de tribunes totaal niet. Ik zat helemaal in mijn eigen kokertje.”
Op de dag af acht jaar later pakte je in Turijn opnieuw goud op de 1000 meter.
“19 februari, een bijzondere datum. Op 19 februari 1994 overleed mijn goede vriendin Renske Vellinga. Ze was onderweg om haar schaatsen te laten slijpen toen haar auto van de weg raakte en ze tegen een boom botste. Vier jaar en twaalf jaar na haar dood won ik precies op haar sterfdag olympisch goud. Nu zie ik dat als iets heel moois. Uiteindelijk was Renske er die keren bij, daar geloof ik in. Laat ik het zo zeggen: als mensen kunnen helpen van bovenaf, dan heeft zij me zeker een duwtje gegeven.”