Coen Verbraak: ‘Ik moet nú mooie dingen maken’
Interviewer Coen Verbraak leert veel van de personen die hij in Over leven interviewt over het omgaan met ingrijpende gebeurtenissen. ‘De dood fascineert me al zolang ik leef.’
Hoe ontspan jij?
“Elke dag speel ik een poosje piano, mijn grote hobby. Op de middelbare school zat ik in een bandje, Puntgaaf heetten we, waarmee ik wereldberoemd dacht te worden. Daarom deed ik wat langer over die school. Daarnaast een beetje sporten om in vorm te blijven en ik spreek regelmatig af met vrienden voor een kop koffie of lunch. Praten we bij.”
Praten jullie over koetjes en kalfjes of ben je dan nog steeds aan het interviewen?
“Vrienden vragen me inderdaad weleens: ‘Is dit een interview of een gewoon gesprek?’ Ik ben gewoon zo, ik wil altijd dingen weten. Ik was erg blij dat er een vak bleek te bestaan waarin ik mijn nieuwsgierigheid kon kanaliseren: de journalistiek. Al vind ik over koetjes en kalfjes praten ook hartstikke leuk.”
‘Over leven’ gaat bepaald niet over koetjes en kalfjes. Hoe kwam je ooit op het idee voor dit programma?
“Een van de essentieelste vragen van het leven vind ik: wat houdt mensen op de been als het tegenzit? Bijvoorbeeld als ze een ramp hebben overleefd of op jonge leeftijd hun ouders zijn kwijtgeraakt. Daarover maakte ik een interviewserie voor de Volkskrant en dat werd in 2022 een tv-serie voor Human. Het past perfect bij deze niet-religieuze omroep. Waar halen mensen kracht vandaan als ze niet kunnen terugvallen op een heilig boek? Het thema fascineert me mijn hele leven. Het is onuitputtelijk.”
Het nieuwe seizoen begint met een documentaire over de in 2023 overleden journalist Clairy Polak. Waarom een speciale aflevering over haar?
“Ze was een bijzonder persoon en een bijzondere collega. De laatste jaren van haar leven had ze borstkanker, maar vertelde dat aan niemand. Ze droeg het helemaal alleen en liet zich niet behandelen. Zonder iemand op de hoogte te stellen, stapte ze uit het leven. Een ongelofelijk indringend verhaal. Ik begrijp het als mensen het niet aan de grote klok hangen als ze ziek zijn, maar er is toch altijd wel één persoon met wie je dat wil delen? Al is het maar om een beetje troost te krijgen. Haar man Nico, met wie ze erg gelukkig was, had dementie. Toen ze hoorde dat ze ongeneeslijk ziek was, moet ze gedacht hebben: Nico gaat toch ook dood, wat heeft het leven nog voor zin?”