Column Leo Fijen: Zalig Pasen
Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Aan tafel is mijn buurvrouw zenuwachtig. Ze kijkt voortdurend op haar telefoon. Ik vraag haar wat er aan de hand is. ‘Ik wacht op een belletje van mijn dochter, het is spannend’, antwoordt ze. Ik probeer haar op haar gemak te stellen en denk dat ik haar het beste help door niets meer te vragen.
De volgende dag wordt duidelijk waarop ze zat te wachten. We zijn met 30 mensen van onze geloofsgemeenschap uit Maartensdijk in Rome. En op de derde dag reizen we per bus naar het buitenverblijf van de paus, Castel Gandolfo, een uurtje rijden van de Eeuwige Stad. Daar komt het bevrijdende telefoontje. ‘Mijn kleinzoon is geboren, hij is gezond en heet Lucca. Met de moeder, mijn dochter, gaat het goed’, jubelt de buurvrouw van gisteravond het uit. En ze trakteert ons allemaal op een glas prosecco.
Zo is het feest in Castel Gandolfo. We zingen en proosten de kersverse grootmoeder toe. En we vieren dat in de woestijn van de veertig dagen het nieuwe leven het wint van de oorlog, het geweld en de spanningen in de wereld. Daar op het zonnige marktplein van het buitenverblijf van de paus is het al Pasen. Zoals de hele pelgrimage van onze geloofsgemeenschap een Paaservaring is. Want een kerk die op reis gaat, komt tot leven als geloofsgemeenschap. Je leert elkaar beter kennen, je luistert naar het levensverhaal van je buurman of buurvrouw in de kerk en je hebt ook het gevoel dat je zelf meer gezien en gewaardeerd wordt. Je komt thuis bij elkaar en bij God. Of zoals onze pastor het uitdrukte tijdens zijn preek in de crypte onder de Sint-Pieter: geweld van oorlog en haat vermenigvuldigt, liefde deelt. Op bedevaart gaan naar Rome, dat is liefde inademen en delen.
Op het einde van de pelgrimage komt een oudere vrouw naar me toe. Ze vertelt met tranen in haar ogen van haar broer die te jong gestorven is. Tijdens onze bedevaart is zijn zoon vader geworden van een kind, weer een zoon. Die is vernoemd naar grootvader in de hemel. Dood is dan niet meer dood, huilt ze een beetje. Want haar overleden broer is weer tot leven gekomen in zijn kleinzoon. Dat is liefde die deelt, dat is opstaan uit de dood. Zalig Pasen.