Column Leo Fijen: Roos
Leo Fijen was tot eind 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Op een mooie maandagochtend in de herfst bel ik even met hen, twee oude mensen uit onze geloofsgemeenschap. Zij komt uit Hilversum, hij uit Hengelo. Samen zijn ze ook op hoge leeftijd nog verliefd als pubers die elkaar net hebben leren kennen.
Die verliefdheid blijkt uit lieve woordjes die ze elkaar steeds weer toefluisteren. Maar deze liefde heeft geen woorden nodig. Dat is misschien wel de mooiste liefde, zonder taal, met ogen die nog steeds stralen, ook als ze de gezegende leeftijd van 90 jaar naderen. En ook als ze best veel ellende hebben meegemaakt in hun leven.
Vooral hij draagt een diepe wond van de oorlog met zich mee. Als jongen van negen jaar overleefde hij ternauwernood een bom op hun huis en moest hij verhuizen naar een woning van de bedeling, zoals hij het noemt. Kort daarna overleed zijn vader, die voor hem de grote onbekende bleef, en moest zijn moeder buitenshuis de kost verdienen. Het waren tropenjaren die nog altijd pijn doen in zijn hart. De liefde van zijn vrouw is dan als balsem voor zijn gewonde ziel.
Samen trekken ze nog meer dan eens naar Hengelo om de vrouw te bedanken die als dienstmeisje een moeder werd voor hem en zijn zusjes. Hij hield het niet langer uit, daar in Hengelo, en verhuisde reeds als tiener naar Hilversum. Zijn zusjes bleven in het huis van de bedeling, met moeder die vaak weg was en met een dienstmeisje als tweede moeder.
Zij heeft ook een naam, Roos. En ze leeft nog steeds, inmiddels 100 jaar, een eeuweling die eindeloos veel genade en zegen heeft geschonken aan een gewond gezin. Daar is ze ook voor geridderd.
Als ik de twee oude mensen bel, staan ze op het punt om met hun auto weer richting Hengelo te gaan. Op bezoek bij de redder van het gezin, een heilige die voor de zusjes als een moeder is geweest en die ook voor een groot deel de wonden van de Tweede Wereldoorlog heeft geheeld. We vieren ook dit jaar weer Allerheiligen. Dan gaat het niet alleen om de heiligen uit de wereldkerk, het betreft misschien wel meer de kleine heiligen die ons leven zegen en genade hebben geschonken. Roos is zo’n vrouw, een eeuweling met een hart dat wonden heelt.
Reageren? Dat kan via mailbox@kromagazine.nl of Postbus 580, 1200 AN Hilversum