Column Leo Fijen: Racefiets
Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Soms is een klein bedrag een grote stap. En dan gaat het allemaal niet over geld of aanzien, maar over iets wezenlijkers. Mijn vrouw wilde het al langer, ik kon die stap niet zetten en hechtte aan de racefiets ook al hing die reeds meer dan tien jaar in de schuur. Al die tijd kon ik er geen afstand van doen, want dat betekende ook het loslaten van een droom dat ik nog alles kon.
Als veertiger en vijftiger beleefde ik onvergetelijke uren op die fiets. Ik hoef de bergen in de Franse Alpen niet eens via internet op te zoeken. Ze wonen nog in mezelf. De Col d’Ornon als oefenparcours voor L’Alpe d’Huez. Of de klim naar Vaujany, met een stijgingscentage van dertien procent. En steeds reed mijn zoon bij de klim ver voor me uit. Ik deed er altijd veel langer over dan hij, maar mijn zoon wachtte altijd boven op me om samen af te dalen.
Ik was geen klimmer, maar ik genoot ervan met mijn beperkte kwaliteiten toch boven aan te komen. Op deze momenten leerde ik veel over het leven. Want iedere keer dat je naar boven klautert ontdek je dat het in het leven ten diepste gaat over de vraag of je naaste er voor je is. Met een banaan, met koud water of een blikje cola. Juist als je het moeilijk hebt op de racefiets weet je dat je niets bent zonder de ander.
Toen ik de zestig naderde ging de vakantie steeds vaker naar Italië, de wijnstreek rond Alba in Piemonte. De hellingen zijn minder steil, de wegen rustiger en het uitzicht is misschien nog wel mooier.
Vaak fietste ik in mijn eentje, in de vroege ochtend. En juist dan voelde ik me weer als een jonge god. Dat is voorgoed verleden tijd, de fiets is verkocht op de kleedjesmarkt van Koningsdag. Voor vijf tientjes, inderdaad een klein bedrag. Daar gaat het niet om. De droom is voorbij, dat doet wel pijn: de tijd dat je dacht alles te kunnen ligt achter me. Dat hoort blijkbaar bij het leven, loslaten. Maar de levensles blijft in me: dat je geen hoogvlieger hoeft te zijn om soms tot grote hoogte te kunnen stijgen. Dankzij je naaste en ook zonder de racefiets.
Reageren? Dat kan via mailbox@kromagazine.nl of Postbus 23200, 1202 ED Hilversum