Column Leo Fijen: Peter Nissen
Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Soms is de werkelijkheid te groot en te verdrietig voor woorden. Maandag 2 februari mocht ik nog meemaken dat kerkhistoricus Peter Nissen mij trots en dankbaar vertelde over de kansen om op te staan na een herseninfarct. Hij had er zin in en deelde zijn ervaring dat het Pasen kan worden als het leven je uit handen is geslagen.
Leren loslaten, daar had hij het vooral over, de man die zo graag sprak en schreef over het gelovige leven van deze tijd en die er maanden over moest doen om weer te leren lopen, schrijven en spreken. Het had hem vooral geleerd dat het in het bestaan niet om prestaties gaat, maar om de unieke ervaring dat je vooral tot leven komt in de liefde van je naasten en van God. Als alles wegvalt in het bestaan, telt slechts de liefde van je vrouw, kinderen en kleinzoon. Als alles relatief wordt, gaat er niets boven de ervaring dat je bemind wordt door God, wie je ook bent en waar je ook vandaan komt.
Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want je bent dan ook afhankelijk in alles, zoals het veters strikken en het nooit wennen aan een haperende hand. Dat vertelde Peter Nissen me allemaal in een gesprek naar aanleiding van een vastenboekje dat hij had geschreven over de leerschool van het loslaten. Daarin sprak hij ook over Maria van Magdala die bij het lege graf een tuinman zag en niet doorhad dat het de Verrezen Heer was. Want dat is Pasen volgens Peter Nissen: dat wij allemaal kunnen opstaan en als de tuinman uit het Paasverhaal tot leven kunnen komen en meer oog krijgen voor het kleine geluk, zoals een vogel die fluit en een glas koud water.
Hoe mooi kan zo’n verrijzenisverhaal van een kerkhistoricus zijn en hoe wreed is het dan ook dat juist hij nog geen 24 uur later getroffen wordt door een tweede herseninfarct, met fatale gevolgen. Tot groot verdriet van zijn vrouw en kinderen, tot ontsteltenis van velen in de christelijke wereld. Ik kan het ook nog niet bevatten en niets anders doen dan zijn vrouw en kinderen heel veel sterkte wensen en bidden dat Peter mag rusten in het eeuwige licht.