Column Leo Fijen: Novy
Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Dit verhaal gaat over Novy, een merel van een paar weken oud. Ik had nog nooit van het beestje gehoord, tot in de dagen van begin mei. Toen dacht ik na over oorlog en geweld, niet alleen ver weg, maar ook dichtbij, en vertelde tijdens een lezing over vrede in je eigen hart. Dat lukt niet zonder te oefenen in aandacht voor dat wat er op je pad komt.
Na afloop kwam Nathalie naar me toe met haar verhaal over de merel. Het begon vlak voor Pasen, met vrije tijd die ze wilde besteden aan werken in de tuin en het opknappen van de badkamer. Juist toen zag ze in het gras iets wat op een vogel leek. Die is al dood, dacht ze. Daarom raapte ze het vogeltje op. Het bleek een pasgeboren merel te zijn die tot haar grote vreugde toch nog niet dood was.
Ze ging meteen naar binnen en warmde het beestje op in haar eigen handen. De merel was nog grotendeels kaal, met hier en daar een pluisje. Na een uur kwam er meer leven in de merel. Haar man zocht toen een doosje om het kuiken tussen tissues een warme plek te geven. Hij vond een doosje voor mandarijnen, met de naam Novy. Daarmee had de merel meteen een naam gekregen. Novy.
Nathalie pocheerde een eitje en voerde het vogeltje ieder kwartier kleine beetjes. Zo overleefde de merel de eerste nacht om daarna in een mandje boven de radiator te kunnen groeien. Het vogeltje kreeg steeds meer te eten, insecten die uit de tuin kwamen, zoals spinnen, slakjes, rupsen en duizendpootjes. Ieder half uur was Nathalie in de weer om de snelgroeiende Novy te voeden met een pincet.
Het beestje is inmiddels ruim drie weken jong en blijkt een vrouwtje. Elke ochtend fladdert ze weg, de vrijheid tegemoet. Maar steeds weer komt ze terug, tikkend tegen het raam of fluitend voor een hapje. De badkamer is nog lang niet klaar, de tuin vraagt nog veel werk, maar de merel fluit het hoogste lied, omdat Nathalie oog had voor een vogeltje dat wilde leven.
Met een beetje zorg en onthaasting loopt je bestaan anders dan gedacht, maar komt de vrede dichterbij, in elk geval in je eigen bestaan en dat van de merel Novy.