Column Leo Fijen: Musje
Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Mijn zoon belde deze week, met een vraag die we misschien wel allemaal hebben. Hoe het verder moet met deze wereld, want we zijn nog geen twintig dagen onderweg in het nieuwe jaar en we hebben het gevoel al maanden aan ellende voor onze kiezen te hebben gekregen.
Waar zie je nog hoop, vroeg mijn zoon. Ik moest meteen denken aan een mooi verhaal in een landelijke krant, over een musje dat net een grote bosbrand weet te overleven en vervolgens naar een plas vliegt om een paar druppels water op te pikken. Daarmee hoopt de mus de grote brand te blussen. Dat lukt natuurlijk van geen kant, het bos gaat er helemaal aan. Maar dat is niet de kern van het verhaal. Hoe groot de ellende ook is, het musje heeft liefde voor de bomen en doet wat het kan met een paar druppels. Anders gezegd, als de wereld in brand staat kun je niets anders doen dan je liefde en betrokkenheid tonen en een gebaar van kleine goedheid maken. Als we dat allemaal doen, wint de liefde het van de ellende.
Maar er zijn ook andere wegen, zoals samen zingen. Afgelopen weekend hebben we dat gedaan in onze kerk: zingen om samen verbonden te zijn en zo weer een ander mens te worden. Als je zingt ben je nooit alleen, breek je de hemel open en heel je de wonden van onze tijd. ‘Dat je de weg mag gaan’ was het lied om de zegen van de Schepper te vragen, om de wereld om te keren en om de grote monden van onze tijd tot zwijgen te brengen. Midden in de leegte van januari kan zo de liefde met hoofdletters gezongen worden. En midden in de dood kan er het mooiste leven zijn.
Ik sta in datzelfde weekend bij een oudere vrouw die gestorven is. Rondom haar lichaam de drie kinderen die een arm om elkaar slaan. Hun moeder ligt met rozenkrans in haar handen opgebaard. De kinderen bidden een Onze Vader en Wees Gegroet. Dan deel ik de communie met hen en bid dat ze in Christus voor altijd verbonden mogen blijven met hun moeder. Zo kan er leven zijn, midden in de dood. Want de kinderen zullen dit moment nooit meer vergeten. Zo is moeder voor eeuwig bij hen.