Column Leo Fijen: Lieveheersbeestje
Leo Fijen was tot eind 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Midden in de derde hittegolf ben ik te gast bij een oudere vrouw die een zware zomer achter de rug heeft. Het is niet de warmte die haar parten speelt, maar veel meer de aftakeling van haar lichaam. Dat is op zich niet zo vreemd als je de leeftijd van de zeer sterke mensen hebt bereikt. Maar juist dan doet het extra pijn als je van het ene op het andere moment niets meer kunt.
Ambulance, ziekenhuis, terug naar huis, toch weer de ambulance en het ziekenhuis om tenslotte te kiezen voor revalidatie. Die heeft ze achter de rug, terwijl haar arm het nog steeds niet goed doet. Ze is wel weer thuis, met hulp van velen. En ze vertelt wat de tijd in het revalidatiecentrum haar heeft gebracht. Ik luister naar haar en heb even het gevoel dat ik het verhaal van een kloosterling hoor. Want ze had wekenlang de tijd om gewoon te kijken en daardoor te zien wat er een kleine goedheid gebeurde.
Ze zag iedere dag hoe Marokkaanse verzorgenden met liefde er waren voor ouderen die niets meer kunnen. Ze ontdekte hoe vooral de Marokkaanse vrouwen bij iedere hap de mond afveegden van de ouderen, de tijd namen voor echte aandacht en zo deze mensen bevestigden in hun waardigheid. Ze ontdekte door deze Marokkaanse meisjes hoe belangrijk het is om je naaste het gevoel te geven dat je er mag zijn, dat je de moeite waard bent, ondanks alle handicaps.
Ze keek elke dag en zag dat iedere mens die waardigheid verdient. Maar ze ontdekte ook nog iets anders: dat je, levend en revaliderend op de vierkante millimeter, eerder dankbaar wordt voor de kleinste goedheid die je geschonken wordt. Eigenlijk was iedere handeling een oefening in aandacht en in dankbaarheid.
En zo viel haar oog ook op twee lieveheersbeestjes in een hoek van het plafond. Elke dag waren ze er; steeds weer was het een troost om deze beestjes te zien. En de dag was pas goed als haar oog weer was gevallen op deze lieveheersbeestjes. Ze werden haar maatjes; ze waren meer en meer als engelen voor haar. En ze bevestigden haar in het geloof dat je nooit alleen bent, niet aan je lot wordt overgelaten en juist in je gebrokenheid een geliefd kind van God bent.
Reageren? Dat kan via mailbox@kromagazine.nl of Postbus 580, 1200 AN Hilversum