Column Leo Fijen: Huilen
Leo Fijen was tot eind 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Soms valt alles samen in een bezoek dat nog geen kwartier hoeft te duren. En eigenlijk moest ik me er echt toe zetten. Het zijn dagen met veel afspraken, voor de kerk, voor de Zonnebloem, voor de voetbalclub en voor het dorp. Je merkt dan ook weer dat de vakanties voorbij zijn. Daarom kost het me moeite om weer in die tredmolen van het vrijwilligerswerk te komen. Zoveel, zo vaak tegelijk. Wat geeft je adem en wie schenkt jou dan die nieuwe bezieling?
Ik vind het op een plek die ik niet verwacht had, in het verpleeghuis. Bij een vrouw die ik al ruim vijf jaar bezoek. Ik ken haar verhaal en ik word toch verrast. Niet door haar, maar door haar dochter die een paar keer per week langskomt, net als haar andere dochter en haar zoon. Ze zijn trouw aan moeder, zoals moeder dat voor hen is geweest.
Hun vader hebben ze niet gekend, te vroeg overleden. Moeder heeft hen opgevoed, helemaal in haar eentje, iedere cent omdraaiend. Ik vraag de dochter wat ze van moeder heeft geleerd. Dankbaarheid, antwoordt ze: dat je dankbaar kunt zijn ook al valt je man en de vader van je kinderen heel vroeg weg. Er is altijd iets om dankbaar voor te zijn, weet ze nu van haar moeder. Dienstbaarheid, zo vult ze aan. Want moeder is er altijd en overal voor hen geweest. Ze was en is vader en moeder tegelijk. En ze geeft haar kinderen mee dat het niet om jou maar steeds om je naasten gaat.
De dochter noemt nog een waarde die haar moeder heeft voorgeleefd: je kruis dragen, niet alleen na het overlijden van haar man en de vader van de kinderen op jonge leeftijd, maar ook na de hersenbloeding van vijf jaar geleden. Moeder moppert zelden terwijl ze met de rechterhelft van haar lichaam niets meer kan en de hele dag gebonden is aan de rolstoel. Het geloof neemt die last niet weg maar maakt het dragen van haar kruis wel lichter.
Dat geloof heeft een naam, Jezus van Nazareth die ook zijn kruis droeg. Dat gedenken we in de communie. De dochter breekt haar hostie en deelt die met haar moeder. Allebei huilen ze, verbonden in het geloof en in liefde voor elkaar.
Reageren? Dat kan via mailbox@kromagazine.nl of Postbus 580, 1200 AN Hilversum