Column Leo Fijen: Gezegend
Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Op de drempel van een nieuw en hopelijk gezegend jaar kijk ik terug op maanden die me innerlijk verscheurd hebben. Mijn eigen dorp, waar ik zo graag ben, zuchtte onder verdeeldheid zoals die op zoveel plekken in Nederland bestond. Ons land leed onder polarisatie die gezinnen en families in kampen kon verdelen. En ons demissionaire kabinet liet ons maar aanmodderen en leek ons vooral te zeggen: zoek het zelf even uit.
Als je dorpen, steden en gemeenten aan hun lot overlaat, dan wint het recht van de sterkste. Ik heb daaronder geleden, de pure volkswoede aan de ene kant en de smartelijke machteloosheid aan de andere kant.
Het kwam allemaal vrij rond de spreidingswet die nog steeds van kracht is en die iedere gemeente verplicht om vluchtelingen op te nemen. In deze periode van onrust en tegenstellingen rond vluchtelingen heb ik gedaan wat ik kon doen: het woord gevoerd, tot in de gemeenteraad zelf. Maar op de drempel van het oude en nieuwe jaar was er ook nog een andere weg, die van de kerststallen in tuinen en achter het voorraam. Het idee is niet van mezelf, zeker niet, want in steeds meer dorpen en gemeentes komen routes van kribbes en licht.
Ze spreken een andere taal, die van de zachtheid en tederheid, van de vrede en verzoening. En ze vertellen aan ieder die het zien en horen wil dat Christus ook vandaag de dag in de stal van ons hart geboren kan worden. God wordt mens, dat is het mooiste nieuws in de overgang van oud naar nieuw, Hij komt ons bestaan delen, zelfs als we niet meer weten hoe het verder moet in je eigen dorp. Hij vindt ons de moeite waard, ook wanneer we er in onze eigen omgeving een rommeltje van maken.
Het enige dat God van ons vraagt is gastvrijheid en hartelijkheid: of we de stal van ons hart en onze eigen tuin wat zachter willen maken met een beetje stro en warmte. Dit is de meest bescheiden weg die je kunt gaan in je eigen leven. Daarom staan er vanuit onze kerk 25 kerststallen in tuinen en achter ramen: als een vraag van God om vrede te schenken aan ieder die een beroep op je doet. Een gezegend nieuwjaar.