Column Leo Fijen: Eerste glimlach
Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Soms, heel soms, zou ik wel eens in de hemel willen kijken. Niet om te zien of God bestaat, maar veel meer om even bij te praten met God. Over alle oorlogen die op dit moment gevoerd worden, over alleenheersers en machthebbers die maling hebben aan democratische processen en hun eigen belangen nastreven ten koste van duizenden en nog eens duizenden onschuldige doden en gekwetsten, over te veel mensen met een kort lontje die hun familie en buren het leven soms onmogelijk maken. Over geweld en polarisatie die maar niet lijken op te houden.
En dan is er zomaar een zaterdagmiddag in het Groene Hart van Nederland als we op bezoek gaan bij onze pasgeboren kleinzoon en zijn trotse ouders. Dan is alle narigheid ineens heel ver weg. Als we binnenkomen, zijn de opa en oma van moeders kant er al en zien we het geluk in hun ogen. Ze naderen de tachtig jaar en hadden nooit kunnen dromen ooit nog grootouders te worden. Hun kleinzoon doet hen lachen van pure blijheid. Kleinkinderen brengen de onbevangenheid terug in het hart van grootouders.
Onze kleinzoon nodigt hen uit om alle registers van de speelsheid en de vreugde open te trekken. Grootouders worden ook weer een beetje kinderen die beseffen dat het leven een groot geschenk is. Daar hoort een foto bij. We zijn nog niet eerder op de foto gegaan met onze kleinzoon. De grootouders van moeders kant mogen eerst. Het wordt een feest van de verwondering, onze kleinzoon weet niet wat er gebeurt.
Dan zijn wij aan de beurt. Mijn vrouw blijft staan en neemt onze kleinzoon in de armen. Hij is precies zes weken jong, weegt al negen pond en kijkt met grote blauwe ogen de wereld in. En heel af en toe lijkt het erop dat hij een beetje lacht.
Zo staat het ook in alle handboeken: pasgeboren kinderen schenken hun eerste glimlach na zes weken. Zijn ogen worden niet afgeleid en blijven gericht op mijn vrouw. En dan komt dat ene moment: hij lacht voor het eerst naar haar, voluit. Dan hoef je niet meer in de hemel te kijken en bij te praten met God. Die eerste glimlach, dan ben je in de hemel en vergeet je alle narigheid van deze tijd.