Column Leo Fijen: Sneeuw
Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Rondom de jaarwisseling vertelden zovelen dat ze anders wilden leven. Aan goede voornemens geen gebrek. Meer rust, minder hectiek, vaker structuur in je leven, misschien ook wel ruimte voor stilte en toch ook de behoefte om vaker te kunnen wachten. Ik heb het allemaal voorbij zien komen, ook de urgentie om wellevender te zijn naar elkaar en niemand uit te sluiten. Maar het nieuwe jaar was nog niet begonnen of het tempo ging direct omhoog.
Door alle vernielingen en het vele vuurwerk, door branden van dierbare monumenten en drama’s rond verbrande jongeren, door landen die zonder oorlog gewoon binnenvallen bij elkaar. Het had er echt alle schijn van dat de wereld aan het doordraaien was en dat niets en niemand meer tot staan was te brengen. Zelfs mijn eigen kleinzoon stond huilend voor de deur, zijn vinger met brandwonden door het vuurwerk.
Alle goede voornemens leken in de eerste dagen al bij het grofvuil gezet, net als de kerstbomen. Totdat de schepper van hemel en aarde het genoeg vond en ons sneeuw en ijs gaf zoals we jaren niet meer gezien hebben. Natuurlijk overheerste toen even het gemopper dat de treinen uitvielen en dat er geen bussen meer reden en dat we in Nederland nergens meer tegen bestand zijn.
Ik kan alle lezers verzekeren, ik vond het een uitgestelde zegen over het nieuwe jaar. Alsof God zelf dacht: nou is het genoeg. Als niets de aarde in de Lage Landen tot stilstand kan brengen, dan geef ik jullie sneeuw, heel veel sneeuw. Ik heb nooit goed tegen de kou en de sneeuw gekund maar kan er nu geen genoeg van krijgen. Want alles en iedereen is tot stilstand gekomen.
Het fietspad naar een volgend dorp is een wandelboulevard geworden, we zeggen elkaar gedag en nemen de tijd voor elkaar. Vergaderingen worden afgelast, recepties gaan niet door, sportevenementen liggen stil.
Alles wat we wensten bij de jaarwisseling kan nu eindelijk gebeuren, met dank aan de schepper van hemel en aarde. Deze sneeuw maakt ons stil, zo stil dat je je eigen hart weer kunt horen.
Als je tenminste wilt luisteren, leerde een monnik me ooit. Misschien moet het vaker sneeuwen in Nederland om de stem van je hart weer te horen en de ogen van je naaste echt te zien.