Verhalen uit de kloosters van de Goede Herder
De documentaireserie Meisjes van de Goede Herder krijgt een vervolg. Nieuwe getuigenissen verdiepen het verhaal over meisjes die in katholieke instellingen woonden. ‘Het trauma zit zestig jaar later nog in me.’
In 2024 werd Meisjes van de Goede Herder de best bekeken documentaireserie van de publieke omroep. In vier afleveringen bracht documentairemaker Britta Hosman een lang verzwegen geschiedenis in beeld. Dat deed ze aan de hand van de verhalen van onder anderen Joke, Lies en Roos. Achter de hoge muren van kloosters van de Congregatie van Onze Lieve Vrouw van Liefde van de Goede Herder leefden ze onder een streng regime. Vriendschappen waren nauwelijks toegestaan en ze moesten vooral hard werken.
Toen Hosman aan de eerste reeks werkte, wist ze dat het verhaal groot was. De kloostergemeenschap had op haar hoogtepunt wereldwijd 347 vestigingen. Toch kon ook zij niet voorzien wat de impact zou zijn. “We kregen enorm veel post. Mensen begonnen hun verhalen te vertellen. Dat waren soms dingen waarvan wij niet wisten dat ze speelden, of die we hooguit vermoedden. Het verhaal was nog helemaal niet af”
Zo meldde zich een vrouw wier zus als non bij de Goede Herder had gezeten. “Ze vertelde dat haar zus had meegemaakt dat wie zwanger was een abortus moest ondergaan. Daarbij zou zelfs een meisje zijn overleden. Andere nabestaanden hadden vragen over de jonge vrouwen die op de kloosterbegraafplaatsen lagen. Er kwamen verhalen over seksueel misbruik. En er meldde zich een grondwerker. Bij de aanleg van een nieuwbouwwijk in de buurt van Zoeterwoude had hij menselijke resten in de grond gezien.”
Voor Hosman en researcher Dore van Duivenbode was het duidelijk dat er nog meer te vertellen was. “Ik denk dat er in veel Nederlandse families verhalen zitten over dit dwingende katholieke verleden. Nog steeds zijn er vrouwen die er nooit meer over willen praten, omdat het te veel pijn doet. Tegelijkertijd zeggen steeds meer betrokkenen: de onderste steen moet nu boven.”