Column Leo Fijen: Kruisteken
Leo Fijen was tot eind 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Een kerk als tent op een festivalterrein dat ruikt naar bier en feestgangers. En dan is er ook nog de regen die met bakken uit de lucht komt. Kan dat eigenlijk wel, zo’n kerk midden in de drukte van het Gildefeest? Ik hoef daar geen seconde over na te denken. Niet alleen vanwege de symboliek, de tent als bijbels beeld van Gods volk onderweg, als een metafoor voor de pelgrimstocht die we afleggen in het alledaagse bestaan. Maar ook omdat ik er meer en meer van overtuigd ben dat de kerk vaker moet zijn op de plekken waar het leven geleefd wordt: op het sportveld, in het ziekenhuis, bij het winkelcentrum en op het dorpsfeest.
Daar ben ik op de laatste zondag van augustus, als voorganger bij de viering van het Gildefeest. Mensen boven de rivieren kunnen het zich nauwelijks voorstellen, maar Soest heeft al 675 jaar een schuttersgilde. Met alle toeters en bellen, met een koning, met vendel zwaaien, met rituelen die duidelijk maken dat het gilde al eeuwenlang generaties met elkaar verbindt. En met een viering op de zondag van de Gildefeesten.
De avond ervoor stonden de biertafels nog in de tent en hingen overal vlaggetjes van het Wilde Westen. Maar het is juist dat waarom ik heel graag ja zei op de uitnodiging om hier het geloof te vieren. Het koor krijgt de meeste regendruppels, maar zingt de sterren van de hemel, de modder van het zompige grasveld zit aan de schoenen van de kerkgangers, de vendeliers hebben moeite met de windvlagen, het maakt allemaal niet uit. Bijna twee uur lang vieren we het geloof midden in het leven en belijden we dat God optrekt met mensen onderweg.
Zelf raak ik in de chaos mijn liturgiemap kwijt. En als ik thuis ben mis ik ook het teken van het kruis dat altijd om mijn nek hangt tijdens een viering. Het is het teken van Christus. Waar is dat gebleven? Ergens in het gras of misschien bij de feesttent? Het zit me niet lekker, totdat ik de volgende dag een appje krijg, met een foto van het kruis. De feestgangers hebben het gevonden en aan het Gildebestuur gegeven. Het is alsof Christus tot ons allemaal wil zeggen: Ik ben waar de mensen zijn, daar word Ik gevonden.
Reageren? Dat kan via mailbox@kromagazine.nl of Postbus 580, 1200 AN Hilversum