Column Leo Fijen: Theo
Leo Fijen was tot eind 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Of ik even langs wilde gaan bij kamer 1 van het hospice. Want daar lag een man die geen woord te veel zei en die voor velen een gesloten boek bleef. Je hoeft er alleen maar te zijn, dat is genoeg, zo werd me voorgehouden. Luister maar als hij wel wat gaat vertellen.
Zo gezegd, zo gedaan, oprechte aandacht, er zijn, luisteren en misschien samen een kopje koffie drinken. Het werkte, want hij begon te vertellen, de man die binnenkwam om te sterven en een kluizenaar werd genoemd. Hij had geen familie meer, was altijd vrijgezel gebleven, leefde een teruggetrokken bestaan, met te veel drank. Die had hem gesloopt en ziek gemaakt, zo ziek dat er geen toekomst voor hem was. Bezoek kreeg hij niet, op twee mensen na, zijn buren die hem altijd trouw zijn gebleven, tot het laatst.
De zee was belangrijk voor hem, zo vertelde hij die eerste keer, varen met vader en opa. En Egmond aan Zee had ook betekenis, want zijn moeder was er geboren. Met zijn terugkeer aan de kust om te sterven was de cirkel rond. Ik bedankte hem voor zijn verhalen.
Door te vertellen krijg je zicht op je leven en kun je ook groeien in dankbaarheid. Dat gold zeker voor hem, want hij zag nu zelf dat hij deelde in de generaties voor hem en dat hij thuiskwam in het dorp van moeder. Daarom verlangde hij er ook naar om de zee nog één keer te zien.
Een stagiair voelde wat hij ten diepste wilde en nam hem mee naar de kust, de zon, de wind en de zeelucht. Hij was er vol van, alsof er een wonder was gebeurd. Dat was het ook, want hij werd geheeld door de schepping. Naar buiten gaan als dat nog kan: dat geneest niet het lichaam, wel de ziel.
Zoals het ook helpt dat hij liggend op zijn bed deelde in de lunch en zo weer een gevoel kreeg van gemeenschap. Hij was van zonderlinge kluizenaar weer deel van een familie geworden. En zo stierf hij ook, gedragen door vijf vrouwen die hem letterlijk vasthielden, zodat hij figuurlijk kon loslaten. Op weg naar Onze Lieve Heer, want daar sprak hij iedere dag mee. Zijn naam is Theo, een godsgeschenk, voor het hospice en ook voor mij.
Reageren? Dat kan via mailbox@kromagazine.nl of Postbus 23200, 1202 ED Hilversum