Column Leo Fijen: Glimlach
Leo Fijen was tot eind 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Midden in onze vakantie waren we afgereisd naar de Utrechtse Heuvelrug om op onze kleinzoon van vier maanden te passen. Maar liefst zeven uur achtereen. We waren het bijna verleerd en zagen er ook een beetje tegenop. Het was elf jaar geleden dat we voor het laatst aan babyzorg hadden gedaan en dat mijn vrouw de fles had gegeven en even niet kon terugvallen op vader of moeder. Want zij waren een dagje uit. Toch vonden we het ook een geweldige uitdaging om al die uren er voor onze pasgeboren kleinzoon te mogen zijn.
Toen hij wakker werd, waren zijn ouders al weg en keek onze Hugo in de ogen van oma en opa. Hij huilde nauwelijks en gaf zich over aan al onze goede zorgen. Dat ontroerde me diep: dat je als pasgeboren kind je in alle onschuld en onbevangenheid overgeeft aan de zorg van mensen die je niet vaak ziet of meemaakt. Noem het geloof in de goedheid die aangeboren moet zijn, anders is die lach van onze kleinzoon niet te verklaren. Want wat heeft hij gelachen, met zijn blije gezicht en verwonderde ogen.
En ook dat raakte me zeer, zeker toen we aan de wandel gingen. Eerst wat dichter bij het huis van onze zoon en schoondochter, later wat verder weg, kilometers afstand. Niets was mooier dan van nabij te zien hoe zijn oogjes steeds meer dichtgingen, net zo lang tot hij in slaap was gevallen. Juist toen ik verder van huis was dan misschien wel verstandig was, werd Hugo wakker. Hij keek me met zijn blauwe ogen doordringend aan, begon wat op zijn duim te zuigen en bleef lachen, de hele terugweg. Ik liep intussen in de wolken, want ik had het gevoel dat ik naar mijn eigen zoon als baby keek. Ze lijken als twee druppels water op elkaar; ze lachen precies hetzelfde.
Kijkend naar mijn kleinzoon in de wandelwagen zag ik iets wat ik alweer kwijt was: de guitige en ondeugende blik van mijn eigen zoon. Dat schenken kleinkinderen je. Ze doen je weer geloven in de goedheid en geven je iets terug van jaren geleden.
Reageren? Dat kan via mailbox@kromagazine.nl of Postbus 23200, 1202 ED Hilversum