Column Leo Fijen: Broer
Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Ze zit er al als ik kom aanlopen. Met een muziekspeler, wat eten en een zonnebril. In donkere kleren en best nog wat tattoos op haar onderarm. Ze is er niet zomaar, want ze leunt bijna tegen een grafsteen aan. En ze moet huilen, zoveel is ook wel duidelijk. Ik kan haar horen als ik haar voorbijloop. Even twijfel ik of ik haar ga troosten. Ik doe het niet, want ik wil deze avond op tijd in de kerk zijn. Daarom doe ik wat ik me had voorgenomen: even langs bij het graf van de trouwe kerkganger, die zijn zoons gisteren te rusten hebben gelegd.
De witte bloemen geven de bergen zand een serene rust. Dat zand is ook op de kist gegaan, als laatste teken dat het leven voorbij is. Iedereen heeft een schepje aarde meegegeven aan de dierbare echtgenoot, vader, schoonvader, grootvader en vriend van velen.
Dat is het mooie van begraven: we zijn van de aarde en gaan weer terug naar de aarde. De vier zonen hadden de baar met hun vader laten zakken en deden dat met zoveel liefde. Dat is ook sterven en begraven: loslaten met alle emoties die daarbij horen en tegelijk in liefde verbonden blijven. Aarde is een teken daarvan, de touwen laten vieren net zo goed, het gewijde water verbindt hemel en aarde en het kruis brengt levenden en doden samen in God, voor eeuwig verbonden.
Ik mijmer wat over deze tekens van ons geloof en sta dan ineens midden in de zon die breekt door de wolken. Onze trouwe kerkganger is er al, in de hemel, denk ik dan. De schepping geeft ons ook tekens die troosten, zoals de magnolia die in volle bloei staat. Pasen is het ook in de weken na Pasen. Kijk om je heen, laat je troosten door de Schepper die je verbindt met je dierbaren. Daarom loop ik toch naar die jonge vrouw bij de grafsteen. Ze begint direct te praten. Over haar broer die op weg naar school verongelukte, veel te jong, over het gemis en diepe verdriet. Ze laat haar arm zien: een kopie van de grafsteen. Haar broer is altijd bij haar. We gaan samen bidden, onder de magnolia. Haar broer is dood en leeft voort in de magnolia, in haar hart en bij God.