Column Leo Fijen: Dirk
Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Pasen gebeurt ook in ons leven. Steeds weer als je het niet verwacht. Een naam, een mens komt opnieuw aan de horizon op een moment dat je totaal niet aan hem of haar denkt. Van het ene op het andere ogenblik, uit het niets.
In de dagen voor Pasen hadden wij in onze dorpskerk onze eigen Passion. Twintig jongeren vertelden in hun woorden en met voorbeelden uit hun leven het lijdensverhaal. Ze zongen daarbij weergaloos de liedjes van Suzan & Freek, S10, Racoon en veel andere bekende artiesten. Ze ontroerden honderden kerkgangers die van heinde en verre waren afgekomen op deze speciale viering.
Niet eerder zat onze kerk zo vol als op deze Palmzondag, zelfs niet bij uitvaarten van geliefde mensen uit ons midden. En toch was het op het moment van het sterven van Jezus doodstil. Dat was het bijzonderste ogenblik: dat 250 kerkgangers niets lieten horen, geen kuchje, geen hoestpartij, geen liturgieboekje dat pardoes op de grond viel. Het was bij de laatste adem van Christus helemaal stil, zestig seconden lang. En iedereen dacht toen ook aan dierbaren die ze zelfs moesten missen, korte of langere tijd geleden gestorven.
Een van hen zong mee in het projectkoor van jongeren. Hij luistert naar de naam van Victor. Ik trek al jaren met het koor op, rond Kerstmis en Pasen. Ik ken de roergangers goed, Melissa Zijsling en Melle van Huystee, twee bezielende voortrekkers die andere jongeren laten vliegen. Een van hen is dus Victor. Ik bedankte hem na afloop en raakte met hem aan de praat. Over zijn studie politicologie en over zijn droom om ooit als docent maatschappijleer voor de klas te staan. Hij verwees ook naar zijn vader, een voorbeeld in zijn leven. Die heet Dirk, opgestaan na een beproeving in zijn leven om daarna op veel te jonge leeftijd te sterven.
Zijn vader, zo vertelde Victor, was en is een voorbeeld van waarachtigheid, wijsheid en wilskracht. Ik keek naar zijn zoon en wist het ineens zeker. Ik kende zijn vader persoonlijk en liet dat ook blijken aan Victor. En zo kwam zijn vader tot leven; was hij er ineens weer, op een moment dat Victor en ik dat allebei niet verwachtten. Dat is genade, dat is Pasen, dat is leven door de dood heen voor Dirk Gudde.