Column Leo Fijen: Jurre
Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
De dag dat hij werd geboren zal ik nooit meer vergeten. Ik liep stage bij het toen nog monumentale Brandpunt en mocht samen met Fons de Poel een wekelijkse column rond het WK voetbal in Italië verzorgen. Mijn vrouw belde me toen ik op de redactie zat; ze moest huilen. Haar zus had een baby gekregen. Hij miste zijn onderarmpjes en een onderbeentje. Hoe zou zijn leven met deze beperkingen worden? Dat moest allemaal blijken in het gezin van mijn schoonzus en zwager.
Er is toen meer gehuild dan goed is voor een mens. Dit zijn van die dagen die nooit meer uit je lichaam en uit je leven verdwijnen, juist omdat deze jongen met de naam van Merijn ons in de jaren daarna allemaal verbaasde met zijn levensmoed.
Ook met grote beperkingen kan een mens dus opstaan in zijn leven, zo weet ik sindsdien. Want hij ging op atletiek, probeerde te voetballen waar dat kon en baande zich lachend een weg door het leven, geholpen door ouders en een broer en zus die er altijd voor hem waren en nieuwe kansen schonken.
Zo ontdekte Merijn ook zijn aanleg voor snowboarden en haalde zelfs de Olympische Spelen voor mensen met een fysieke beperking. Die worden dezer dagen ook weer gehouden, daarom moet ik vaak aan mijn neef denken, niet vanwege de jacht op goud, zilver of brons, want dat was niet voor hem weggelegd. Mijn gedachten zijn vooral bij hem, omdat hij voor mij een voorbeeld van veerkracht, doorzettingsvermogen en pure blijheid is. Als hij lacht, ga je meelachen. Als zijn ogen stralen, doe je meteen mee. Als hij onderuitgaat, weet je dat hij weer zal opstaan.
Nog maar een paar maanden geleden liep hij de halve marathon van Eindhoven. Niemand doet het hem na. En vorige week was er post van hem. Niet de zoveelste cover van het landelijke blad van de Zonnebloem met een stralende Merijn, maar een kaartje om de komst van zijn zoontje aan te kondigen, kind van Melissa en Merijn, nieuw leven geboren uit een bestaan met veel meer kansen dan beperkingen. Een kind als een teken van hoop in een wereld die verscheurd wordt door oorlog en geweld. Die hebben niet het laatste woord, dat is het nieuwe leven van Jurre.