Column Leo Fijen: hemel
Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV. Daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Op Aswoensdag zat ik om negen uur in de ochtend in een lege kerk om het Evangelie van Matteüs te lezen, hardop, net als Psalm 51 over de tekorten die je belijdt tegenover God. Het was niet alleen een lege, maar ook een koude kerk. En toch werd het een stukje warmer, want even voor negen uur was er een tweede bidder die dit huis van God tot een bewoonde kerk maakte. Daar heb je niet veel mensen voor nodig om een kerk bewoond te krijgen: twee bidders tot de Eeuwige die in de Godslamp en het tabernakel natuurlijk altijd al aanwezig is.
Zo begon voor mij de tijd van veertig dagen naar Pasen toe: dat je slechts één andere bidder nodig hebt om warmte en verbondenheid te ervaren en die lege kerk weer een beetje bezield te maken. Toen ik thuiskwam, wachtte me op deze dag van de sterfelijkheid een bericht uit Appelscha, van een trouwe lezer van mijn columns. Ze heet Giny ten Brummelhuis en schreef over een onverwachte wending in haar leven, een drama dat zich op 4 november 1966 afspeelde na de geboorte van haar jongste zusje. Moeder overleed die dag op 39-jarige leeftijd aan de gevolgen van een longembolie.
Op de dag dat zij thuis zou komen na de bevalling, werd haar lichaam opgebaard in de aula van het ziekenhuis in Hengelo. Haar vader was nog maar 42 jaar; hij bleef achter met zeven kleine kinderen en voelde zich reddeloos verloren. Zelf was Giny de oudste dochter en toch nog pas zeven jaar oud, eigenlijk veel te jong om al voor haar broertjes en zusjes op de boerderij te kunnen zorgen.
We zijn nu zestig jaar verder, schrijft ze me. En ze is dankbaar dat ze leeft, dat ze een goed bestaan heeft gehad, met een lieve partner. Want, zo wil ze me meegeven, ook al is verdriet te groot voor een gezin en voor een dochter van zeven jaar, een mens kan een weg vinden om op te staan en betekenis te geven aan zijn of haar leven. Juist op Aswoensdag is dat een troostende boodschap, met dank aan haar moeder. Dochter Giny heeft altijd haar kracht gevoeld. Ook al was moeder niet meer op aarde, ze was er wel voor haar… in de hemel.