Column Leo Fijen: Jong
Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Ze vierde een paar weken geleden haar 96e verjaardag. Vieren is een groot woord, want ze ligt bijna de gehele dag op bed. Als ze niet in slaap valt, kijkt ze televisie, bij voorkeur tennis. Ze speelde het zelf ook graag, als religieuze. In die zin lijkt ze op de huidige paus, die op zijn vrije dinsdagen een potje tennis speelt.
Nu ze zo oud is geworden, mag je haar ook wakker maken voor een mooie partij op televisie. Maar meestal slaapt ze. En als ze wakker is, kan ze niets meer doen wat haar vroeger zo blij maakte: lekker in de zon zitten.
Dat kan allemaal niet meer, zelfs ruzie maken gaat niet meer. Want dat deed ze vroeger altijd aan tafel als ze zich stoorde aan medebewoners van dit verpleeghuis. Ze mag dan zuster van Amersfoort zijn, ze is ook gewoon mens en ze moet niets hebben van bewoners die haar krant afpakken of haar ontbijt bederven. Dan wordt ze lekker ouderwets boos.
Die heilige woede is een beetje uit haar verdwenen nu ze haar dagen slijt in bed. Ze heeft best veel ingeleverd, mijmer ik een beetje. Totdat de coördinator van het verpleeghuis me uit de droom helpt en zegt: ‘Ze blijft nog wel even leven’. Als ik vraag waarom hij daar zo zeker van is, antwoordt hij: ‘Er zit een kop op en die wil leven’. Ze houdt van het leven, ook al is dat een liggend bestaan. En ze is nog steeds ondeugend.
Als ik op de deur van haar kamer klop hoor ik meteen haar stem. Ze is dus wakker en kijkt helder uit haar ogen. Ik ga bidden met haar, altijd dezelfde tekst van Titus Brandsma, geschreven in 1942 in gevangenschap: ‘O Jezus als ik U aanschouw’. Daarna geef ik haar de communie. Dan zijn we stil en nemen we afscheid.
Ik wens haar toe dat ze 18 maart haalt, het begin van de vastentijd. Dan viert ze dat ze 71 jaar geleden haar eeuwige professie deed. ‘Dat is 1955’, zeg ik om eraan toe te voegen: ‘Ik ben geboren in 1955’. Voor het eerst moet ze lachen: ‘Wat bent u dan nog jong’. Ik hoop dat ze inderdaad nog even blijft leven, want dan is er tenminste nog iemand die me lekker jong vindt.