Column Leo Fijen: Loslaten
Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.
Driekwart jaar geleden werd ik gebeld door zijn vrouw Joyce: dat het mis was met haar man, goed mis. En of ik een paar dagen later toch wilde helpen in Nijmegen, bij een speciale middag voor haar kerk.
Peter Nissen, haar man, de kerkhistoricus, lag toen nog in het ziekenhuis en niemand wist hoe het verder met hem zou gaan. Zijn vrouw was erbij toen het gebeurde, een herseninfarct op een moment dat hij op de fiets wilde wegrijden. Ze slaakte een gil, belde een ambulance en zorgde ervoor dat haar man binnen een kwartier in het ziekenhuis lag. Die snelle actie van zijn vrouw en de buren heeft hem gered. En toch was de schade niet te overzien, want hij kon aanvankelijk niet praten, niet slikken en niet lopen.
Alles moest Peter Nissen weer leren. Ook op het moment dat ik een paar dagen later in Nijmegen was om te spreken op een dag van hun kerk. Zijn vrouw moest huilen na alles wat er was gebeurd. Zo doe je samen nog van alles, zo krijgt je man een herseninfarct en weet je niet hoe het verder gaat. Daarom huilde ze terwijl ze toch vooral de sterke vrouw naast haar kwetsbare man was.
Ik heb met bewondering naar haar gekeken, zoals ik ook met diep respect naar Peter keek. Weken in het ziekenhuis en in de revalidatiekliniek, ze leerden hem te aanvaarden dat het leven anders kan gaan dan je denkt. Ze maakten hem ook duidelijk dat hij alles moest loslaten: zijn lezingen, zijn boeken, zijn bezinningsdagen, zijn commentaar voor radio en televisie. Hij zat nog maar net in zijn herstel toen paus Franciscus stierf en paus Leo XIV werd gekozen. En ook toen moest hij accepteren dat hij niet kon doen wat hij het liefst had gedaan: tekst en uitleg geven.
Zijn vrouw zag erop toe dat hij rust nam om weer een beetje de oude te worden. Dat lukt steeds beter. Daarom ging hij ook weer een beetje schrijven, over de leerschool van het loslaten. Als een meditatie voor ons allen in de komende veertigdagentijd. Loslaten en groeien, heet dit vastenboekje dat hoop biedt aan ons allemaal. Want Peter Nissen schrijft daarin: ‘Ik heb me altijd gedragen gevoeld door God, ook in mijn hulpeloosheid’.