Susan Smit: ‘In Kenia werd ik volwassen’

Er zijn van die zomers die een leven bepalen. Om een ingrijpende gebeurtenis of een levensveranderend inzicht. Schrijfster Susan Smit (50): ‘Op die heuvel was ik getuige van het indrukwekkendste schouwspel dat ik ooit zag.’

Met haar toenmalige vriend Menno reisde schrijfster Susan Smit in 2004 door Afrika. Het was haar eerste grote reis buiten Europa en behalve de plaatjes van safaritenten en leeuwen wist ze niets van het continent. “Menno en ik waren goede vrienden op de universiteit” vertelt de schrijfster. “We studeerden allebei Nederlandse taal- en letterkunde en werden verliefd.” De twee jonkies keken naar dit land waar alles zo anders was. “Met grote ogen, we hielden elkaar dus maar stevig vast. Je zou kunnen zeggen dat we er samen volwassen zijn geworden.”

Waar gingen jullie precies naartoe?

“De Grote Afrikaanse Slenk, ook wel bekend als de Keniase Great Rift Valley, een enorme geologische breukzone die zich uitstrekt over de totale lengte van het continent. “De Slenk ligt vol tekenen van erupties en aardbevingen die vulkanen en meren hebben achtergelaten: de elementen Water en Vuur. Het belangrijkste doel van mijn bezoek naar Afrika was de oeroude energieën van de Grote Slenk op me in te laten werken.”

Wat maakt dit gebied bijzonder?

“Het is gewijde grond, omdat hier het leven op aarde zou zijn begonnen. De oudste menselijke resten zijn gevonden in de Oldowai-kloof in het hart van de Slenk. Ieder van ons, van de huidige acht miljard bewoners van de aarde, zou afstammen van de kleine groep die hier tussen 150.000 en 200.000 jaar geleden heeft geleefd.”

Wat zag je daar?

“Dat de vallei klopt en sprankelt van het leven. En dat er een vreedzame stilte heerst, een woordeloze harmonie. Ik weet nog dat het me ontroerde hoe de wilde dieren elkaars aanwezigheid accepteren. En dat ik plotseling de langgerekte hals van een giraffe van achter een acaciaboom zag komen. Als in slow motion, met een vertraagde, elegante tred, kwamen er steeds meer giraffen tevoorschijn. Zo draafden ze over het veld, als bevallige danseressen over een toneel. Bij iedere stap lieten ze een stofwolkje achter. Ik weet nog dat ik mijn adem inhield.”

Het hele interview leest u in KRO Magazine 24+25. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Tekst: Deborah Ligtenberg