Column Leo Fijen: Woensdagavond

Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.

Het is een ijskoude woensdagavond als mijn vrouw vraagt of ik bij mijn oudste kleinzoon ga kijken. Hij voetbalt op een hoger niveau in Hilversum en speelt de kwartfinale in het bekervoetbal. Twijfel, want ik ben verkouden en weet dat ik niet de hele wedstrijd kan zien. Want ik moet op tijd terug zijn voor een vergadering van de kerk. Mijn vrouw houdt vol en moedigt me aan om wel te gaan. ‘Je weet hoe fijn Fedde het vindt als je komt kijken’, probeert ze me te overtuigen. Ik luister en doe wat er gevraagd wordt.

Als ik op het terrein van Victoria kom, zie ik dat ze op het hoofdveld spelen, tegen leeftijdgenoten uit Doorn. Het is nog erger dan ik dacht, want het waait en het begint zachtjes te regenen. Mijn ogen volgen de spelers van zijn team en weten het meteen: hij zit op de bank. Fedde krijgt zijn kans na een kwartier spelen, mijn hart maakt een sprongetje. Het is de liefste kleinzoon die je je kunt wensen, altijd in een goede bui, steeds oog voor de ander, voortdurend met een dankbaar hart. Liever zijn ze er echt niet. Zoals hij is als kleine mens, zo voetbalt hij ook. Zijn ogen zijn altijd op zoek naar de vrije man en zijn voeten zijn niet zelfzuchtig.

Dat sta ik allemaal te bedenken als het hard begint te regenen. Het duurt nog tien minuten tot de rust als zijn team een corner mag nemen. Met zijn techniek is hij de speler voor vrije trappen en corners. Aan de overkant van het veld, in een uithoek, legt hij aan voor de hoekschop. Fedde doet wat hij altijd doet met zijn fluwelen trap en stift de bal over de keeper. Daarachter staat zijn medespeler die alleen maar hoeft te knikken. Het is de openingstreffer, 1-0. Ik sta als een trotse grootvader mijn handen stuk te klappen voor hem.

Met de rust ga ik naar huis voor de vergadering. Als ik thuis op mijn telefoon kijk, zie ik de uitslag. Het is bij de 1-0 gebleven, halve finale, beslissende voorzet van mijn kleinzoon. Op zulke momenten is de wereld op zijn mooist. Fedde is nog in Hilversum, ik thuis aan het werk voor de kerk, maar we zijn diep verbonden in puur geluk.

Deze column van Leo Fijen staat in KRO Magazine 19. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Reageren? mailbox@kromagazine.nl of Postbus 23200, 1202 ED Hilversum