Column Leo Fijen: Liefde delen

Leo Fijen was tot november 2019 hoofdredacteur Levensbeschouwing bij KRO-NCRV daarna is hij deels met pensioen gegaan en zal hij als presentator aanblijven en adviezen geven aan de directie op het gebied van levensbeschouwing. In KRO Magazine schrijft hij wekelijks een column over zaken die hem opvallen of bezighouden.

Als jongen van negen of tien jaar dacht hij dat zijn dagen geteld waren toen hij de Duitse bommenwerpers in de verte zag opdoemen. Het luchtalarm was niet afgegaan. Hij wist in al zijn jeugdigheid dat hij de afstand tot de bunker in de tuin niet meer kon redden. Hollen deed hij, met alles wat hij in zich had, hollen voor de rest van zijn leven. Want anders zou hij sterven voordat hij kon bloeien. Hollen tegen beter weten in, misschien is dat wel een ander woord voor geloof. Hollen en weten dat je menselijkerwijs tekort komt. Hollen om je diepste bestemming te vinden. En het ongelooflijke gebeurde, hij bereikte de bunker voordat de eerste bommen de grond raakten. En toen hem gevraagd had hoe hij het geflikt had, wees hij naar boven. Hij had het zelf niet gedaan, hij was voor even opgetild door God zelf.

De Schepper van hemel en aarde had hem het leven gered, zo geloofde hij ten diepste. En die hand van God heeft hem nooit meer verlaten, een hand van liefde, van barmhartigheid en genade. Hij mocht doorleven en heeft dat verstaan als een opdracht: de liefde van God moest hij delen met iedereen.

Dat heeft hij gedaan, heel zijn leven en steeds zijn bestemming volgend. Want ieder mens heeft een opdracht. Sterker nog, het gaat erom de diepste bestemming in je leven te ontdekken en zo van betekenis te zijn voor je naaste. En die opdracht vraagt offers. Zo wilde hij niet in Twente blijven en vertrok als jongen van twaalf in zijn eentje naar Hilversum. Zijn vader had hij nauwelijks gekend, zijn moeder bleef in het oosten. Zelf werd hij opgevangen door familie. Maar ook daar volgde hij zijn eigen spoor. Dus koos hij een andere middelbare school en werd verliefd op zijn buurmeisje. Hij volgde haar toen zij een jaar au pair werd in Londen. Weer ging hij zijn eigen weg om zijn bestemming te vinden.

Deze maand zijn ze zestig jaar getrouwd. En dat vieren we in onze kerk. Want zij tonen ons elke week: echte liefde bestaat, ook na zestig jaar. En alles begon met dat jongetje dat opgetild werd, de bommen overleefde en van God maar één bestemming mee kreeg: deel de liefde en volg je eigen spoor.

Deze column van Leo Fijen staat in KRO Magazine 22. Bent u geen abonnee, maar wilt u niets meer uit de gids missen? U kunt hier abonnee worden.

Reageren? mailbox@kromagazine.nl of Postbus 23200, 1202 ED Hilversum