Column Hella van der Wijst
Welkom thuis
10 augustus 2010 - Hoe voelt het als je je stinkende best doet op een werkstuk, maar het altijd een 6- zal blijven?
Ik vrees dat een groot deel van ‘onze’, bijna twintigduizend, ingezette ‘jongens en meisjes’ en een groot deel van de Nederlandse bevolking zich precies zó voelen aan het einde van de missie in Afghanistan. Helemaal nu de taliban de PvdA hebben bedankt voor ons vertrek! Het was toch niet bedoeld als bezetting, maar als bevrijding?
Achteraf is het makkelijk praten, maar wat zijn Afghanistan, de wereld en wij met deze grootste militaire operatie van de laatste decennia opgeschoten? Ja, ons leger heeft weer eens voor het echie kunnen ‘oefenen’. Terecht roemt defensiechef Van Uhm de toename van het aantal Afghaanse militairen, politieagenten, scholen en gezondheidszorgposten. Maar wat begon als vredesmissie, werd vechtmissie waar gold: opbouwen waar het kan, vechten wanneer het moet. En dat laatste moest nogal eens. Met als triest resultaat te veel burgerslachtoffers, 24 doden en 140 gewonden aan Nederlandse zijde en 1,4 miljard euro kosten. En de onlangs gelekte informatie kan nog meer nare feiten boven tafel brengen.
Een topambtenaar concludeerde: er is gezaaid, maar de oogst is nog ver weg. En als volkstuinierder weet je dat net gezaaide zaken juist meer in plaats van minder aandacht vragen. Geen echt ‘hoera, welkom thuis’ dus voor onze militairen, behalve dan door hun naasten. Welkom thuis, ik krijg een déjà vu: een wandeling in 2004 met de moeder van Jeroen Severs, het tweede Nederlandse slachtoffer tijdens de vredesmissie in Irak. Ik hoor haar zeggen hoe ze tegen haar zin haar zoon laat gaan. Hoe ze het verdriet om zijn dood slechts in stukjes toe kan laten om het aan te kunnen.
Opnieuw lees ik de tekst op Jeroens bidprentje: ‘Inzetten voor vrede, geen mooier of beter doel denkbaar. Maar de prijs was te hoog.’ En ik hoor: ‘Welkom thuis’ van zanger Stef Bos. Geschreven op de dag dat de doodskist van Jeroen onder de Nederlandse vlag terugkomt uit Irak: ‘Jij hebt verloren en ligt onder de vlag. Acht mannen droegen jou vannacht het vliegtuig uit. Welkom thuis. Soldaten doen het vuile werk. De president beslist. Ik hoor hoe hij nog steeds volhardt, al heeft hij zich vergist. De wereld is veranderd. De kansen zijn gekeerd. Dit land waar ik geboren ben. Ik ken het soms niet meer. Welkom thuis.’ Zaaien zonder oogsten voelt als een 6-.
