Column Hella van der Wijst

Vakantiekiekjes

3 augustus 2010 - ‘Hella, lach eens?!’ Ik draai me om en ‘klik’, alweer sta ik hoogstverbaasd op de foto van een vreemde.

Ik vraag de fotograaf om samen met mij op de foto te gaan, want ‘da’s toch veel leuker?’ Iemand anders neemt het toestel en ‘klik’. Tot de volgende wandelaar mij herkent in de massa en ik dit Vierdaagse-miniritueel herhaal.

Hoe vaker ikzelf word vastgelegd op de gevoelige plaat, hoe minder mijn behoefte om te fotograferen. Gek eigenlijk. Juist ik, die de wereld graag wil vastleggen in beeld en verhaal, maak steeds minder foto’s. Op zoek naar een foto bij een interview, verdwaal ik in mijn mooie rijtje fotoalbums uit de tijd dat ik zelf mijn foto’s nog afdrukte.

Ik dans weer even door Cuba, verbaas me in Noord-Korea, sta weer op de ski’s in Italië, duik onder in Egypte, lift naar Tunesië en rijd op de motor door – toen nog – het Oostblok. Welke foto zocht ik ook alweer? Lekker om weer even terug te zijn in al die heerlijke momenten. Ook al heb ik er steeds minder zin in, foto’s maken heeft dus wel zin. Voor later.

De foto die ik zoek, blijkt nooit ingeplakt. Hij zwerft ergens op een computerschijf. Het begin van het digitale-fototijdperk was het einde van mijn reeks fotoalbums. Ook doordat de berg foto’s om uit te kiezen alsmaar groter werd. Digitaal fotograferen is immers klikken tot je dé foto hebt. Met in het wilde weg schieten mis je het gevoel van een mooie foto zien en maken in het beste licht en vanuit de mooiste hoek, en dan afwachten of-ie is gelukt. Maar het belangrijkste gemis bij zomaar fotograferen is het beleven van het moment zelf. Unieke momenten ervaar je door een lens immers op grotere afstand.

Steeds vaker blijft mijn fototoestel thuis. En ook mijn mobieltje bewaart na drie jaar slechts een paar foto’s. Ik weiger die Japanse toerist te worden die pas bij thuiskomst ziet hoe zijn vakantie was. Ik wil niet zoals al die vaders zijn die hun kind vragen om dat grapje nog eens over te doen omdat de camera nog niet aanstond. Vastleggen moet geen obsessie worden, maar een keuze blijven. De keuze tussen iets maximaal beleven en bewaren in je hoofd, of de foto voor later maken. Later, als ik eindelijk met zo’n slim computerprogramma weer eens een fotoboek ga aanleggen.