Column Hella van der Wijst

Avondvierdaagse

29 juni 2010 - Waarom een nieuw pad aanleggen als er al een mooie route te herontdekken is? In 1909 heeft Nederland zijn eerste Vierdaagse.

Vervolgens is het dan weer jaren hip om te marsen, dan weer iets waarmee je liever niet gezien wordt op straat. Maar zoals met wel meer zaken zit honderd jaar later ook de avondvierdaagse opnieuw in de lift. Er is nauwelijks nog een gemeente te vinden waar niet jaarlijks duizenden kinderen vier dagen lang vijf of tien kilometer wandelen.

Zo merkte ik de afgelopen maand een ware ‘wandelstress’ onder hardwerkende ouders. Op zoek naar geschikt schoeisel en dat ene avondje meelopen of klaaroveren. Mijn laatste avondvierdaagse was (als puber) als akela bij buurtvereniging De Beukelaar. Sindsdien zitten de meezingers ‘Hondje van de bakker’ en ‘Een potje met vet’ in m’n geheugen gegrift. Dus laat ik me graag strikken door wandelgroep WING voor mensen met een verstandelijke beperking en trouwe kijkers van De wandeling.

Ik haak op de slotdag in bij vijfentwintig schatten, gekleed in felgekleurde groene (vijf km) of gele (tien km) shirts. Handig blijkt later; zo raken we niemand van dit heerlijke zootje ongeregeld kwijt. Neem Marjolein; voortdurend wisselt zij van kop- naar bezempositie, en terug. Eigenlijk verdient zij de twintigkilometermedaille! Mooi legt Marjolein uit waarom wandelen zo goed is voor de WING-wandelaars. Het maakt rustig op paniekmomenten. Bijvoorbeeld toen haar opa een hersenbloeding kreeg en haar vader in het ziekenhuis lag. Gezongen wordt er – helaas – niet, maar we praten en -lachen wat af. Midden in het bos moet de eerste plassen en vervolgens natuurlijk de halve club.

Stil stapt Anton de vierdaagse voort. Geniet hij van binnen? Broedt hij op iets? Wachtend op het defilé kijkt hij mij plotseling schalks aan en vraagt: ‘Wat is er mis in jouw hoofd, omdat ik jou in een isoleercel zag?’ Ga tussen de vuvuzela’s door maar eens uitleggen aan een isoleercelervaringsdeskundige als Anton dat ik voor een aflevering van De wandeling was opgenomen, dat het niet echt was.

Mochten ze trouwens dat hoofd van mij nog niet kennen in Soesterberg, dan heeft Inge daar nu wel voor gezorgd. Als een trofee sleurt ze me mee naar iedere bekende die langs de kant staat, met de mededeling: ‘Zij is van de tv!’ En deze vrolijkerd kent wat mensen... Na bloemen en applaus neem ik snel afscheid. De patat en mayo wachten; dat is nu het boeiendst. Niet erg, dit was mijn leukste avondvierdaagse sinds tijden. Op naar het langere zusje in Nijmegen...