Column Hella van der Wijst
Dankbaar
24 januari 2012 - Wie heeft door dood te gaan het leven van mijn zoontje gered? Achttien jaar lang houdt deze vraag moeder Renée al in de greep. Contact met de donor is per wet verboden. Maar de drang om bloemen te leggen op het graf van het donorjongetje en hem te bedanken dat hij zijn lever afstond aan haar zoon Kurt, wordt alsmaar groter, vertelt Renée van Tricht vrijdag in KRO De wandeling.
Volgens de dichter Guido Gezelle is dankbaarheid ‘een bloemke dat in weinig hoven bloeit’. Maar de tuin van Renée staat vol. Haar dankbaarheid is aangeboren en maximaal aangeboord door wat haar als jonge moeder overkomt. De artsen geven de zieke Kurt hooguit een jaar. Alleen met een levertransplantatie maakt hij kans op overleven. Maar, cru gezegd, er moet dan wel ergens op tijd een ander kind doodgaan...
Dat beseft ook Renée: ‘Op het moment dat mijn zoon een tweede leven kreeg, hebben elders ouders hun kind voorgoed moeten afgeven. Elk jaar als we de geslaagde levertransplantatie vieren, ben ik diep dankbaar van binnen.’ Een mens is van nature eerder geneigd om te vragen dan om te danken. Zo worden bij de Heilige Maagd Maria vooral kaarsjes gebrand met een hulp-steunvraag.
Terwijl dankbaarheid de moeder der deugden is. ‘Wie een weldaad niet met dankbaarheid vergeldt, vertroebelt de bron, die zijn dorst heeft gestild’, is het gezegde. Zo wil Renée graag het anonieme donorschap bespreekbaar maken, mits beide partijen contact willen. Als Kurt gezond achttien jaar wordt, houdt ze het niet meer. Ze reist naar Spanje om het graf van het donorjongetje te vinden. Land van herkomst, leeftijd, geslacht en datum van ongeluk en transplantatie zijn haar enige aanknopingspunten. ‘Achttien uur per dag hol ik van instantie naar instantie. De drang om te danken is sterker dan ikzelf.’
Op een dag wordt Renées doorzettingsvermogen beloond en staat ze aan het grafje van Sergio Bolta Bonastre. Eindelijk heeft ze een naam en een plek en kan ze de donor van haar zoon bedanken met bloemen. ‘Een geweldig mooi spiritueel moment van “eindelijk zijn wij samen”.’ De missie is volbracht, denkt ze. Het balletje dat dáárna gaat rollen, is een waar filmscenario. Kijk naar mijn wandeling met Renée en Kurt. Waar dankbaarheid allemaal niet toe kan leiden...
KRO De Wandeling, elke vrijdag om 19.50, NED 2
